Er zijn van die periodes dat ik helemaal nergens aantoe kom. Zo ook nu weer in aanloop naar de verkiezingen. Het enige wat telt is de politiek, de uitzendingen, het grote debat en de uitslagenavond. In die periode verlies ik mijn interesse voor andere zaken compleet. Voor de omgeving is dat niet altijd even leuk maar ze zijn het inmiddels gewend. Papa is dan de grote afwezige. En als hij al thuis is heb je weinig aan hem.

Zo kijk ik tijdens het schrijven van deze column aan tegen een enorme stapel ongeopende post op mijn bureau en mijn mailbox loopt over. Daardoor mis ik uitnodigingen, loop ik achter met van alles en nog wat, en niet in de laatste plaats met het betalen van rekeningen. Misschien niet netjes maar mijn hoofd staat er nu niet naar.

Dat leidde er in een vorige campagne toe dat ik ’s morgens wakker werd gebeld, door een meneer met een gereedschapskoffer. Hij kwam gas en elektra afsluiten. Oeps, daar stond de nog niet uitgeslapen politiek verslaggever letterlijk en figuurlijk in zijn onderbroek in de gang. ‘Mag ik nog wel eerst even douchen’, was mijn grappig bedoelde reactie. Maar de monteur zag er de humor niet van in. ‘Nee, en pinnen kan bij mij ook niet’, was zijn norse antwoord. De ernst van de situatie drong langzaam tot mij door. Er was maar één oplossing. Ik zou het openstaande bedrag ter plekke in zijn bijzijn overmaken. Daar zat ik dan achter mijn pc met een man in overall achter mij, het gereedschap in de aanslag. Tien minuten later was het gevaar afgewend en kon ik gaan douchen.

Mocht het weer fout gaan, weet dan hoe het komt en heb even geduld tot ná 9 juni. Het komt echt wel goed.

Blijf op de hoogte. Volg Frits op Twitter.

Het is weer zover: Nederland mag naar de stembus. Voor een politiek verslaggever altijd een enerverende periode. Wat voor een sportverslaggever de Olympische Spelen zijn, zijn voor ons de landelijke verkiezingen. Verkiezingen die door de val van het kabinet een jaar eerder komen dan verwacht. Dat betekent plotseling veel werk aan de winkel voor de partijen, die snel hun verkiezingsprogramma hebben moeten schrijven, hun kandidatenlijsten op orde moesten brengen en hun campagnes moesten voorbereiden. Voor ons als media, betekent het nadenken over de vraag hoe we alles gaan verslaan. Wanneer beginnen we met het grote verkiezingsdebat op tv en wie nodigen we uit? Hoe verslaan we campagnes, hoe ziet de uitslagen avond eruit? Kortom, vragen te over, veel te regelen en veel overleg.

Het eerste verkiezingsdebat was dit keer weer voor de Kampioen. Het debat over mobiliteit tussen de lijsttrekkers,waarvan een verslag in deze Kampioen staat, begint een traditie te worden. Het leiden van zo’n debat is een leuke klus. Het gaat ergens over en de lijsttrekkers realiseren zich dat ook terdege. Zeker bij een tv-debat merk je de spanning goed. Spanning bij de politici, maar ook bij de ‘hofhouding’ daaromheen. Medewerkers die hun voormannen en -vrouwen zo goed mogelijk voorbereidde arena in proberen te sturen. 'Denk hier aan, denk daar aan, ga zo staan, kijk zus, vergeet dat cijfer niet, laat je niet in de val lokken'. Mooi zijn ook de commentaren achteraf, van iedereen die vindt dat de eigen lijsttrekker gewonnen heeft, alsof iedereen een verschillende wedstrijd heeft gezien.

Kortom, ik verheug me op de komende periode die politiek spannend gaat worden. Nederland staat voor een lastige opgave en een cruciale periode. Er valt ook zeker wat te kiezen. En voor mij en mijn collega’s heel wat te verslaan en te vertellen.

Blijf op de hoogte. Volg Frits op Twitter.

Sinds mijn laatste column is er een hoop gebeurd in politiek Den Haag. De val van het kabinet, gemeenteraadsverkiezingen, het vertrek van politieke leiders als Agnes Kant en Wouter Bos. Het overlijden van D66-coryfee en minister van Staat Hans Van Mierlo, de aanwijzing van de nieuwe voormannen Job Cohen en Emile Roemer. De ontwikkelingen volgden elkaar in hoog tempo op. Wie weet wat er tussen het schrijven van deze column en het moment waarop je die leest allemaal weer is gebeurd?

Het zijn van die dagen waarop je als politiek journalist soms niet meer van voren weet waar je van achteren bent. Zoals mijn collega Fons op een vrijdagavond zei: ‘Ik durf bijna naar huis, wie weet wat er straks weer gebeurt’. Het is moeilijk in te schatten hoe de Kamerverkiezingen van 9 juni aflopen en vooral hoe de periode daarna verloopt, waarin een nieuw kabinet moet worden geformeerd. Eén ding weet ik zeker: het worden spannende en ongewisse tijden.

‘Leuk voor je wat er nu allemaal gebeurt hé’, is wat ik nu veel te horen krijg en ‘Je zult er wel van genieten?’ Ja en nee. Ik heb daar een dubbel gevoel bij. Natuurlijk is het bijzonder om verslag te doen van zo’n enerverende periode. En natuurlijk geniet ik dan volop van mijn werk. Maar er zit vaak zo’n toontje in alsof journalisten genieten van chaos, rampen en ellende. Ik kan je verzekeren dat ik en vele collega’s van mij, niet zo in elkaar zitten. Journalisten zijn gewone mensen, met een gezin, familie en een hypotheek. En natuurlijk maak ik me als burger ook zorgen over bepaalde ontwikkelingen.

Genieten van al deze turbulentie is dan ook het verkeerde woord. Oud-collega Willem Breedveld van dagblad Trouw vatte dit soort ontwikkelingen altijd als volgt samen: ‘Een ramp voor het land, maar leuk voor de krant’. Ik kan het niet beter verwoorden. Volg Frits Wester.

Eerlijk gezegd ben ik niet zo van de sociale media als Hyves en Linkedin. Maar recent ben ik gezwicht voor het Twitteren. Korte berichtjes van maximaal 140 lettertekens waarin je wetenswaardigheden en belevenissen deelt met mensen die je volgen. Voor mij een leuke en snelle manier om politieke nieuwtjes de wereld in te slingeren of ergens commentaar op te geven.

Toch blijf ik me verbazen over wat andere twitteraars met de rest van de wereld delen. Vooral de wat meer publieke figuren. Voor veel van hen, neem politici, collega journalisten en artiesten is het naast een medium om nieuws uit te wisselen ook een medium waarmee soms wel erg gemakkelijk aan imagobuilding wordt gedaan. Mooi voorbeeld is de manier waarop vrijwel iedereen zich voordoet als ideale vader, opa of partner. Berichten over uitslagen van voetbalwedstrijden van de kinderen, het feit dat ze hun kleindochter de fles geven of dat ze na een lange dag werken toe zijn aan een stoombad en hoe de eerste koffie van de dag smaakt.

Veel zaken waarvan ik denk: Jongens wat moet ik hier mee? Nietszeggende mededelingen over waar ze naar op weg zijn (bij mensen van Groen Links vrijwel altijd met de toevoeging (‘in de trein’) of welk verantwoord boek ze lezen. Nooit iets over een vervelend puberkind, ruzie met hun vrouw of andere aardse zaken die een iets minder fraai beeld schetsen. Niet dat ik daar nou op zit te wachten, maar het is grappig om te zien hoe positieve imago’s gekweekt en in stand gehouden worden. Een nieuwe vorm van digitaal exhibitionisme. Hoewel ik best begrijp dat veel publieke figuren iets van ‘de mens achter’ willen laten zien. Daar is op zich niets mis mee, maar de manier waarop is soms wel heel klein.

Blijft dat ik inmiddels een verslaafd twitteraar ben, maar ik probeer het tot de meer relevante zaken te beperken. Als u wilt weten of mij dat lukt, volg me dan op Twitter.

De dagen voor Kerst berichtten kranten, radio en televisie hoopvol over de kans op een witte Kerst. En ja hoor, in delen van het land zag het er prachtig en sfeervol uit. Vervolgens hield de winter aan en op het moment dat ik deze column schrijf wordt er in grote krantenkoppen gespeculeerd over een mogelijke Elfstedentocht. Diezelfde kranten berichten tegelijkertijd over de overlast, de ellenlange files, gebrek aan strooizout en ontregelde treinverbindingen. En natuurlijk veel gedoe over het‘weeralarm’. Te vroeg, te laat, het is nooit goed.

Veel gemopper, en politieke partijen die anders juist pleiten voor meer eigen verantwoordelijkheid voor de burger, roepen het kabinet voor dit alles ter verantwoording. Ik moet hier toch behoorlijk om lachen. Wilden we zo graag een ouderwetse winter, komt ie er, is het ook niet goed. Natuurlijk zorgt zo’n winter voor overlast. Maar we kunnen er ook niet mee omgaan. We zijn niets meer gewend. Technisch superieur en van meer gemakken voorzien dan ooit, zijn we kwetsbaar geworden. We hebben een weeralarm, ja zelfs een préweeralarm, nodig om te beslissen of we de weg op gaan. Terwijl je toch ook zelf na kunt denken wat te doen als het weerbericht een flink pak sneeuw voorspelt.

Nee hoor, we willen ook nog advies van ‘hogerhand’. En die laatste doet het natuurlijk nooit goed. Weer een typisch geval van een overheid die in een poging alles voor ons te regelen, verwachtingen schept waar ze niet aan kan voldoen en dus de schuld krijgt.

Knap hoe de generaties voor ons dat deden, met sneeuwschop en kolenkit. Waarom denken we zelf niet iets meer na. Extra kleren, dikke jas, toiletspullen mee in de auto. Het is niet zo ingewikkeld allemaal. Niet iedereen hoeft de weg op. Regel dingen even wat anders, bedenk oplossingen, help elkaar. Maar vooral: mopper niet zo. De natuur is de natuur en wij waren toch zo stoer?

U weet misschien dat ik iets heb met water en zee. Zeilen. Dat begon als maatje op de tjalk van mijn neef. Ik was veertien. Op vrijdagmiddag fietste ik snel van school naar huis. De ingepakte plunjezak stond klaar. Snel huiswerk maken en door naar Muiden. Even een weekeinde op en neer naar Hoorn. Daarna zomers lang op het Wad, zeilscholen … als ik maar kon varen.

Ons eerste eigen scheepje was een polyester jachtje van amper zes meter. Later ons platbodempje de Schollevaar. Een scheepje dat we ooit gehuurd hadden voor onze huwelijksreis. Verliefd op elkaar en op het scheepje. We hebben datzelfde schip later gekocht. We hebben er mee gevaren en we hebben het gekoesterd. Maar het bleef kriebelen. Ooit wilde ik een eigen schip laten bouwen. Er zijn heel wat jaren en gesprekken overheen gegaan. Uiteindelijk is Marjolein, om in zeiltermen te blijven, overstag gegaan.

Een jaar geleden werd in Harlingen begonnen met de bouw van onze Noordkaper. Een klassiek stalen zeiljacht waarmee je de wereld over kunt. Een stapel staalplaten die langzaam veranderde in mijn jongensdroom. Het moment dat het schip de loods werd uitgereden zal ik dan ook niet snel vergeten. Alsof ik voor de derde keer vader werd. Voor het eerst in het water, voor het eerst ermee varen. Nog wat kleine details en toen de doop eind december.

In de tussentijd verkochten we ons trouwe platbodempje. Ik moet eerlijk toegeven dat me dat wel wat deed. Afscheid nemen van ons huwelijksbootje waarop mijn jongens zijn opgegroeid.

Op het moment dat u dit leest varen we als het goed is al met het nieuwe schip rond. Maar wat aan dat hele proces vooral zo mooi is, is het realiseren van een droom. Of 'ie nu groot is of klein. Of je nu oud bent of jong. Een leven lang dromen.