Vanaf de parkeerplaats in Marling, vlakbij Meran tegen de berg op gelegen, begint de wandeling pittig met een 15-minutenklim over een smalle slingerende straatweg naar de befaamde Waalweg (er staan wegwijzers). De Waal kruist de straatweg precies bij Gasthof Waalheim, waar we rechts gaan, voor de Gasthof langs, richting Forst.

In Zuid-Tirol zijn vele ‘Waale’, oude irrigatiekanalen die water uit de bergen naar droge grond leiden. Ernaast lopen paden, Waalwege, die tegenwoordig erg in trek zijn als wandelpaden. De Marlinger Waalweg, in z’n geheel 12 kilometer lang, voert bovenlangs Meran, dat rechts van mij in het dal aan de rivier de Etsch (Italiaans Adige) ligt. Het lijkt wel of je vanuit een toren op de straten kijkt.Gelukkig heeft iemand me bezworen dat ik deze route ’s morgens moet lopen en ik begrijp nu waarom: de ochtendzon koestert de Waalwandelaar, maar als hij ’s middags komt loopt ie in de kille schaduw van de bergwand.

Ik volg hooguit 5 kilometer (en 6 à 7 terug) van deze Waalweg. Naast het pad loopt het kleine kanaal, de Waal, en aan mijn rechterhand komt het lawaai van de grote stad en het verkeer zoemend omhoog. Daarin mengt zich ook af en toe de cadans van een trein. Hebben wandelaars liever stilte? De brij van zachte geluiden, die wel door de blender lijkt gehaald, bevalt déze wandelaar beter dan de stilte.

Een echte jager komt me tegemoet, met een groen hoedje en het geweer in de aanslag. Hij kijkt gejaagd in de bosjes. Nu weet ik ook waar dat woord vandaan komt. Dit tafereel had mijn zoontje moeten zien (12), die ondanks mijn voortreffelijke opvoeding een fascinatie voor schiettuig heeft ontwikkeld. Er lopen hier ook wat gezinnen en stelletjes op hun dooie gemak te genieten.

Er zijn geregeld uitspanningen om uitvoerig te pauzeren, heel attent van de Zuid-Tirolers. Gasthaus Schönblick bijvoorbeeld, met een weids uitzicht over Meran en verder weg gelegen bergkammen. Dit deel van het traject is ook een Walderlebnispfad, met overal op borden meerkeuzevragen over de natuur en mogelijkheden tot leuke experimenten. Der Fels lebt (de rots leeft), is het motto.

Ongeveer een half uur na Schönblick ga ik linksaf: Zum marlinger Höhenweg, meldt het bord. De Waalweg zelf gaat rechtdoor richting Töll. Langs de pracht van de bergwanden slingert het pad zich omhoog om, veel hoger, om weer terug te gaan naar Marling. Hetzelfde uitzicht biedt zich aan, maar nu van de andere kant en met een ander perspectief. Het lijkt wel of de machtige bergwanden ginds aan de overkant alleen maar groter zijn geworden.

Gasthaus Senn am Egg is een geschikt punt voor een volgende royale pauze, want al die welvaartskilo’s naar boven dragen, daar moet een mens van bijkomen. Je kunt hier nog hoger, want rechts bieden zich allerlei paden aan, zoals de Jochweg. Maar ik voel me al sportief genoeg en zie met genoegen, na de bergkam genomen te hebben, opeens in de diepte als een pop-up het kerkje van Marlingen opduiken.

Mocht u in deze fase een onduidelijke splitsing tegenkomen, houdt dan altijd links aan! Met een wijde boog, zodat je voor het gevoel Marlingen voorbijgaat (het verdwijnt zelfs even uit beeld), daalt het pad terug naar Gasthof Waalheim. Overigens, doe het ook hier rustig aan. Dalen is zwaar voor de beenspieren.

Start: Marlingen, parkeerplaats P2 of P3 (aanbevolen) of bij het Bahnhof (station).
Duur: circa 3 à 3 ½ uur
Zwaarte: u hoeft natuurlijk op de terugweg niet de klim te nemen langs de Marlinger Höhenweg. U kunt ook de Waalweg terug nemen en het uitzicht van de andere kant zien. Neemt u de Höhenweg wel, dan is het redelijk klimmen en dalen gedurende een uur of twee. De conditie moet dan in orde zijn.