Paniek in Duitsland dit weekeinde. Terwijl de temperaturen opliepen tot tropische hoogten weigerde de luchtverversing van de hogesnelheidstreinen dienst. Zie www.despiegel.de Dramatische verhalen: binnentemperaturen die opliepen tot 50 graden, schoolklassen met brandwonden, een zwangere vrouw die een ruit probeerde in te slaan. De reizigersorganisatie wees beschuldigend op de privatisering van de Deutsche Bahn: uit zuinigheid zou er zijn beknibbeld op de klimatisering van de treinen. De directeur van de spoorwegen riep op de affaire niet direct tot een nationale ramp op te blazen.

Op Nederlandse schaal zing je een hete coupé nog wel uit. Maar toen ik onlangs op de trein stapte, merkte ik dat ik instinctief omkeek naar een ouderwetse intercitycoupé – die bruin-met-oranje, weet je wel. Daar kunnen de ramen nog open. En eigenlijk vind ik niets lekkerder dan langs bijvoorbeeld Moordrecht razen met de wind in je haren en het gebulder van de wielen in je oren. Dat laatste overstemt dan gelukkig ook het telefoongesprek drie banken verderop.

Maar bij de gemoderniseerde treinstellen zit dat er niet in – de ramen kunnen niet eens open. En dan is er vaak een merkbaar temperatuurverschil van treinstel tot treinstel.

Ook in de auto is het een dilemma. Met het raampje open heb je na een lange rit vaak pijn aan je oren van de wind. Maar vaak ook vouwde ik me na een tocht met de airco aan, met een raar, weeïg gevoel weer uit de auto. Wat doen ze eigenlijk in zo’n airco?

Nog een sterk verhaal? Vorig jaar januari zat ik in een trein van Roemenië naar Bulgarije. De dagen daarvoor had het tientallen graden gevroren, maar net die dag was het weer iets minder extreem geworden. Toch stond de verwarming nog op volle kracht. In voormalige communistische landen zet je dan gewoon het raam open. Maar dat zat vast in mijn coupé. Dan maar de deur naar de gang open, en daar alle ramen omlaag. Toch werd het steeds heter. Twee Bulgaarse jongens hadden net een thermometer gekocht. Buiten was het min acht. Binnen was het 40 graden.

De introductie van het nieuwe digitale magazine van de Kampioen, de iKampioen, zorgt voor nieuwe uitdagingen voor de Kampioen-redactie. Zo begeleidde ik maandag en dinsdag het maken van een filmpje voor de iKampioen, over vervangend vervoer. De Alarmcentrale wilde graag eens in een filmpje uitleggen hoe de ANWB zorgt voor vervangend vervoer in het buitenland. Lastig om in beeld te brengen, want je weet natuurlijk nooit wanneer en waar iemand pech krijgt, en of dat ANWB-lid überhaupt aan een filmpje wil meewerken. Een klein speelfilmpje leek daarom een betere optie.

In het filmpje krijgt een koppel pech tijdens hun tocht naar het zuiden. Hun auto kan niet ter plekke worden gerepareerd. De ANWB komt te hulp met een vervangende auto en de auto van het koppel wordt teruggebracht naar Nederland. In de Belgische Ardennen vonden we een garagehouder bereid een sleepauto ter beschikking te stellen – en een monteur die in het filmpje wilde optreden.

De Kampioen heeft natuurlijk geen budget voor professionele acteurs. Gelukkig waren twee enthousiaste collega’s van de Alarmcentrale wel toe aan een verzetje – en daarmee had ik de hoofdrolspelers voor de film. De Alarmcentrale leende een vervangende auto.

Maar de pechauto dreigde nog een probleem te worden. Automerken hebben namelijk liever niet dat hun auto’s met pech in beeld komen. Ooit kwam er in een ANWB-spotje een auto met panne voor – waarna het automerk in kwestie prompt niet meer in ANWB-bladen wilde adverteren, vertelden collega’s me. Terwijl ik me al zat te bedenken hoe je een auto onherkenbaar maakt – merkjes afplakken? Karakteristieke grill wegwerken onder papier-maché? – kwam collega Frank Buma met de gouden tip. Neem een ‘jonge’ oldtimer, zei hij. Lees zijn ervaringen op zijn blog maar. Van een oudere auto kan iedereen zich hopelijk voorstellen dat hij eens kapot gaat.

Het werd een zilverkleurige Ford Taunus uit de jaren zeventig. De figuranten waren er in ieder geval verguld mee. “Wat een gave auto!” Glunderend zoefden ze door het heuvellandschap, zodat het vakantieplezier nóg realistischer overkwam op film.

Het item wordt nu gemonteerd. Binnenkort te zien op ikampioen.nl.

Na de uitzonderlijke verkiezingsuitslag is formateur Uri Rosenthal aan de slag gegaan om een coalitie bij elkaar te puzzelen. Het zal een moeilijke formatie worden: geen enkele partij heeft een groot overwicht, en voorafgaand aan de verkiezingen hebben de lijsttrekkers zich laten verleiden tot het uitspreken van allerlei ‘breekpunten’. Wat zouden de mogelijke coalities kunnen betekenen voor de kiezer – op de weg of in de trein?

VVD-PVV-CDADoor alle partijen aangewezen als de eerste coalitiemogelijkheid die moet worden onderzocht. Als de VVD, PVV en het CDA elkaar zouden kunnen vinden, zou dat vrijwel zeker het einde betekenen voor de kilometerheffing. Zowel VVD als de PVV is mordicus tegen. Tijdens het verkiezingsdebat bleek dat inmiddels afgetreden CDA-leider Balkenende afstapte van het wetsvoorstel zoals dat door zijn partijgenoot Eurlings was ingediend.

VVD en PVV zullen elkaar ook vinden in de wens meer wegen aan te leggen Volgens het PVV-verkiezingsprogramma bleef de aanleg van wegen namelijk “achter” bij de groei van het autobezit. Ook het CDA wil sommige wegen versneld verbreden, en is met de VVD voorstander van een versimpeling van procedures voor de aanleg van infrastructuur.

CDA en VVD zijn beiden voorstander van het privatiseren van het openbaar vervoer in de grote steden – iets wat mogelijk op gespannen voet staat met de wens van de PVV tot behoud van de strippenkaart.

Meer investeringen in het openbaar vervoer zullen van deze coalitie niet te verwachten zijn – of het moest in de veiligheid in het OV zijn, waar de PVV een punt van maakt in haar programma. Sinds een gemeentebestuur waaraan de aan de PVV verwante partij Leefbaar Rotterdam deelnam, zijn in die stad de grenzen opgezocht met camera- en gezichtsregistratie en tramverboden – wellicht krijgt die trend landelijk navolging.

PAARS PLUSEen andere mogelijke coalitie die wordt genoemd, van VVD met PvdA, D66 (het vorige paars) aangevuld met GroenLinks. Met name de kilometerheffing zal een splijtzwam worden, want D66 en GroenLinks (die zetels wonnen) zijn hartstochtelijke voorstanders van het systeem.

Vooral Mark Rutte en Femke Halsema zullen tegenover elkaar staan: GroenLinks wil er geen nieuwe wegen bij, en een “rem op autobezit”. Toch pleit ook de VVD voor uitbreiding van het spoor in de Randstad – maar de financiering van die plannen zal een heikel punt voor de coalitie vormen.

Aantrekkelijk voor PvdA, D66 en GroenLinks is misschien wel dat de VVD het openbaar vervoer door een landelijk bureau wil laten coördineren – meer afstemming dus.

VVD-PVDA-CDAEen nationaal kabinet – ik zou het liever de ‘provinciale variant’ noemen, omdat veel provincies door zo’n brede coalitie worden bestuurd. De meest waarschijnlijke uitkomst volgens sommige experts.

Een compromis waarbij toch een vorm van betalen-naar-gebruik bij auto’s wordt ingevoerd lijkt mogelijk: CDA en PvdA hebben geen keiharde standpunten over de kilometerheffing ingenomen. Deze partijen zullen zich ook kunnen vinden in het stimuleren van thuiswerken. En het verbeteren van de aansluiting van het ov op de auto en andersom: transferia dus.

Ewout Lamé

Welke gedeelten van een stad zijn het meest fotogeniek? Je kunt het nu zien op de Geotaggers' World Atlas op fotosite Flickr. De atlas bestaat uit kaarten van wereldsteden, waarop is aangegeven waar mensen foto’s hebben gemaakt. Daarvoor wordt gebruik gemaakt van geotagging, een technologie waarbij gps-gegevens worden opgeslagen op het moment dat je een foto maakt.

Steeds meer mobiele telefoons met camerafunctie en digitale fotocamera’s weten precies waar ze zijn als de foto wordt genomen. Flickr-gebruiker Eric Fischer heeft die informatie gebruikt om te bepalen op welke plaatsen in een stad foto’s worden gemaakt. Hij heeft ook een onderscheid gemaakt naar wat toeristen en lokalo’s op de gevoelige plaat zetten.

In Rotterdam valt op dat het rood van toeristenfoto’s het aflegt tegen het blauw van bewoners. Zeker vergeleken met het centrum van Delft, in dezelfde kaart, of Amsterdam. Toeristen in Rotterdam nemen kennelijk vooral foto’s vanaf de Erasmusbrug. En dat streepje links zal wel Kinderdijk zijn.

Ewout Lamé

Soms krijg je onverwachte reacties op een artikel. Een tijdje terug schreef ik in de Kampioen een verhaal over de verkeerssituatie rond een school die veiliger is gemaakt. Eén van de maatregelen was de aanleg van een ‘Kiss&Ride’-zone: ouders rijden langs de school, stoppen even om hun kind af te zetten en rijden zonder te parkeren weer door. In het artikel gaf ik al twee Nederlandse benamingen van dit fenomeen: Zoef&Zoef, en het Groningse Smok&Vort.

Toch druppelden er wat mailtjes binnen van lezers die verontwaardigd waren over de Engelse benaming Kiss&Ride. En moest het eigenlijk niet Kiss&Drive zijn? ‘To ride’ gebruik je in het Engels toch voor het berijden van paarden en fietsen? Tja, hoe komen we eigenlijk aan die uitdrukking? Ik legde het probleem voor aan de Taaladviesdienst van het Genootschap Onze Taal. Dit mailden ze terug:

“'Park-and-ride' en 'kiss-and-ride' staan beide in de driedelige Van Dale (2005, update 2007). Het zijn correcte 'Nederlandse' combinaties. De hoofdletters zijn niet nodig en we zouden een voorkeur hebben voor het woord 'and' in plaats van de ampersand, maar los daarvan zijn het prima formuleringen in het Nederlands.

In het Engels kent men in ieder geval de uitdrukking 'park-and-ride'. In de Oxford Dictionary staat daarbij als betekenisomschrijving "a system for reducing urban traffic congestion, in which drivers leave their cars in car parks on the outskirts of a city and travel to the city centre on public transport."

Waarschijnlijk is 'kiss-and-ride' naar analogie daarvan ontstaan, maar over de precieze herkomst hebben wij helaas nergens iets kunnen terugvinden. 'Kiss-and-ride' stond net iets eerder (namelijk vanaf 2005) in de grote Van Dale dan 'park-and-ride' (2007).

Hoewel 'kiss-and-drive' in Engelstalige landen gebruikelijker lijkt dan 'kiss-and-ride' doet dat er voor de Nederlandse uitdrukking eigenlijk niet zo veel meer toe. Die is ingeburgerd als 'kiss-and-ride'. Het komt wel vaker voor dat leenwoorden een eigen leven gaan leiden. Een 'smoking' is in het Engels ook geen pak, 'im Frage' is geen correct Duits (daar zou het 'in Frage' zijn), de Fransen kennen een heel andere betekenis van 'cordon sanitaire' dan wij, en 'camping' en 'touring car' bestaan in het Engels niet in de betekenis die de woorden in het Nederlands hebben.

De mensen die per se 'kiss-and-drive' willen gebruiken, zijn waarschijnlijk degenen die ook 'verkeerslicht' zeggen in plaats van 'stoplicht' ('omdat je niet altijd hoeft te stoppen'), maar zo logisch is taal nu ook weer niet.

Onlogisch, maar waar: we zitten met een Engels woord voor de afzwaaistrook. Uitgeleibaan. Horthalte. Whatever.

Ewout Lamé

Vorige week was ik er even tussenuit. Een vriend van me verbleef vanwege zijn studie in Armenië en ik nam de gelegenheid te baat om hem op te zoeken. Wáár, zul je zeggen? Armenië ligt inderdaad niet echt naast de deur. Het is één van de voormalige Sovjetrepublieken in de Kaukasus, en grenst aan onder andere Turkije en Iran. Op mijn reisje deed ik ook het naastgelegen Georgië aan. Nou ben je natuurlijk 24 uur per dag journalist (wil het cliché), dus ook op het gebied van mobiliteit viel mij het een en ander op.

Ten eerste: Armenië rijdt Russisch. Op straat was een schitterende collectie Lada’s, Lada Niva’s, Volga’s, IZj-Kombi’s, ZIL-vrachtwagens en GAZ-busjes te bewonderen. En niet eens allemaal oud: ook veel nieuwe exemplaren. Armenië is dan ook nog erg op Rusland georiënteerd. Opvallend: in de Georgische hoofdstad Tbilisi juist veel westerse tweedehandsjes. Georgië vocht een paar jaar geleden nog een oorlogje met Rusland uit. Politieke voorkeur, of een kwestie van economische politiek? Georgië en Rusland hebben elkaar bestookt met economische boycots, misschien ook met gevolgen voor de auto-import.

Treinen zijn er wel, maar niet veel, en ze doen er lang over, en ze rijden vooral ’s nachts. Ik heb me er dit keer maar niet aan gewaagd. Vervoer tussen steden wordt verzorgd door minibusjes, in het Russisch marsjroetka. Daar zit woord marsroute in, en sommige mensen zullen het inderdaad een beproeving vinden. De minibusjes zijn door de eigenaren zelf omgebouwd en van bankjes voorzien. Je hebt niet veel beenruimte: bovendien vertrekken de busjes pas als alle plaatsen bezet zijn. Vaak zijn er krukjes aan boord om mensen in het ‘gangpad’ te laten zitten.

Maar: ze zijn spotgoedkoop: ongeveer één euro per uur gaans. Wel lastig: de bestemmingen zijn aangegeven met een bordje achter de voorruit. En dan moet je weten dat het Armeens en het Georgisch ieder hun eigen schrift hebben. Dat werd dus navragen bij de omstanders.

Daarentegen zijn er zowaar Nederlandstalige opschriften in de stadsbussen van Tbilisi. Dat zijn namelijk tweedehands Nederlandse regiobussen. Met de Nederlandse bordjes er nog in. Dus ook daar NIET SPREKEN MET DE BESTUURDER.

Ewout Lamé

De ANWB wil dat de afbouw van de BPM wordt stopgezet, dat er géén spitstarief komt en dat er niet wordt geregistreerd waar een auto zich bevindt. Die conclusies trekt de ANWB uit de ledenraadpleging over de kilometerheffing. ANWB-directeur Guido van Woerkom presenteerde vandaag de uitkomsten daarvan. Maar denken dat met de val van het kabinet ook de kilometerheffing van de baan is, is een illusie, aldus Van Woerkom.

In januari en februari hield de ANWB een online ledenraadpleging over de kilometerheffing, nadat de bond 12.000 mailtjes van verontruste leden had ontvangen. In totaal hebben meer dan 440.000 mensen de enquête ingevuld. Dat waren zowel leden als niet-leden. Volgens de ANWB is er onder de leden draagvlak voor een systeem waarin mensen betalen voor het gebruik van hun auto in plaats voor het bezit ervan. “Van onze leden ervaart 68 procent dat als eerlijk”, vertelde Van Woerkom. “Maar de uitwerking van dit principe door het ministerie heeft onze leden niet kunnen overtuigen.”

Van Woerkom legde uit dat met name het spitstarief, het registratiesysteem en de overgangsperiode door de ANWB-leden als onrechtvaardig wordt gezien. Van Woerkom: “De automobilist heeft het gevoel dat hij geen andere keuze heeft dan in de file te staan.” Bij het registratiesysteem wordt vooral het registreren van de locatie van de auto als een inbreuk van de privacy gezien. En tijdens de overgangsperiode wordt de belasting op personenauto’s en motorrijwielen (BPM) afgebouwd, terwijl de motorrijtuigenbelasting wordt verhoogd. “Daardoor zit de automobilist in langdurige onzekerheid”, aldus Van Woerkom.

Voorafgaand aan de peiling zei minister Eurlings dat de mening van de ANWB over de kilometerheffing van cruciaal belang is. Wat is nu het advies van de ANWB aan het kabinet? Van Woerkom: “Bewaar het goede, verbeter de rest”. Volgens hem heeft de Nederlander zich nog nooit zo duidelijk uitgesproken voor een verandering van het systeem. “De belangrijkste knelpunten kunnen verbeterd worden. De overheid kan het spitstarief wel uit het hoofd zetten.” Van Woerkom zei dat een vlakke heffing, zonder opslag tijdens de spits, waarschijnlijk al genoeg effect zou hebben op de files.

Van Woerkom riep politieke partijen op in hun verkiezingsprogramma’s duidelijk te maken wat ze met de kilometerheffing van plan zijn. “Om te denken: we zijn er vanaf, is een illusie. De kilometerprijs zal zeker terugkeren op de politieke agenda. Ontwikkelingen in andere Europese landen tonen ook aan: het gaat die kant op gaat.”

Ewout Lamé

Vorige week was ik bij een symposium over de toekomst van het openbaar vervoer en de stad. Daar ging de discussie eerst een gebruikelijke kant op: moeten er meer mensen in de trein? En hoe? Moeten we meer investeren of gaat er wel genoeg geld naar het OV?

Toen kwam er een verrassend verhaal van planologe Wies Sanders. Haar boodschap: we hebben het alsmaar over forenzen, maar die categorie bestaat niet meer. Kijk eens wie er nu al in de trein zitten en maak het voor hen wat leuker.

Ze maakte uit eigen ervaring als treinreiziger een inventarisatie van typische passagiers. Nou, raden maar.

1. Wie zijn dit?

2. En deze?

3. Of deze?

4. Herken jij je hierin?

Antwoorden:
1. Soldaten, op weg naar de bases in Brabant of de marinehaven in Den Helder.
2. ‘Zwartekousenscholieren’ (term is van Sanders), gereformeerde scholieren op weg naar hun scholengemeenschappen.
3. Wandelaars op weg naar de Veluwe, strandgangers.
4. ‘Consumerende studenten’

Nog meer categorieën (en let op de verschillende reistijden):

Sanders zou willen dat stations meer worden ingericht op de groep reizigers die ze vooral gebruikt. “Nu zijn stations overal hetzelfde”, vertelt ze. “Als ik na drie uur treinen aankom in Heerenveen, kan ik in de boekhandel op het station nog geen boek over Heerenveen kopen, of een kaart van de stad – toch een beetje raar. Dat geldt trouwens ook voor benzinestations, hoor. Ik snap niet waarom ik overal dezelfde kleffe hap moet eten.”Sanders: “Bij kleinere haltes zeg ik: richt je niet op de vertrekkende reiziger, maar op de reiziger die aankomt. Op veel kleinere stations die nu door wandelaars en dagjesmensen worden gebruikt kun je bijvoorbeeld niet naar de WC en kun je niet even iets drinken. Terwijl die mensen daar juist wel behoefte aan hebben.” Bij recreatieve stations pleit ze voor een overstap op boten of zelfs paarden. “Het nieuwe station Sassenheim komt bijvoorbeeld dicht bij de Kager Plassen te liggen. Dan zouden mensen dus op een boot kunnen overstappen.” En waarom niet een manege bij een landelijk station? Of kinderopvang bij een station in de Randstad?

Volgens Sanders wordt ten onrechte gedacht dat als je maar vaker treinen laat rijden, er wel meer mensen met de trein zullen gaan. “Dat is vooral interessant voor forensen, maar die vormen maar een kleine groep.” Bovendien is de man die iedere dag met de auto en de trein naar zijn werk gaat en weer terug een categorie uit het verleden, volgens Sanders. “Mensen doen verschillende dingen in één rit. Ze gaan naar hun werk, maar ze doen ook boodschappen, halen hun kinderen op of gaan borrelen met collega’s.”

Vandaag is het eerste praktijkexamen voor de bromfiets afgenomen. Maik van Zuylen, zoon van rij-instructeur Jos van Zuylen, was de gelukkige (hij slaagde). Het examen moet de veiligheid van bromfietsers verhogen. Onder bromfietsers vallen relatief veel verkeersslachtoffers. De kans dat een bromfietser verongelukt is zeven keer zo groot als die van een fietser in dezelfde leeftijd, schrijft de Volkskrant vandaag.

Of de maatregel helpt het aantal slachtoffers omlaag te brengen kunnen we allicht pas na enige tijd vaststellen. Ik ben wel benieuwd naar de ervaringen van toekomstige brommerrijders die examen moeten doen. Volgens het ministerie van Verkeer en Waterstaat is het een ‘laagdrempelig’ examen (lees hier de eisen). Hoeveel stelt het praktijkexamen voor? Ben je beter voorbereid op de praktijk? Is het lesgeld het waard, of kun je net zo goed zonder te lessen op voor het examen? Laat het even weten.

Ewout Lamé

In de Kampioen van februari schreef ik een artikel over hoe je compensatie kunt claimen voor vertraagde vluchten. Door een uitspraak van het Europese hof van Justitie in december zou een stuk duidelijker worden wanneer je recht hebt op compensatie. Bij een vertraging van 3 uur of meer, of bij annulering van je vlucht, heb je recht op:
€ 250 per passagier voor alle vluchten tot en met 1.500 kilometer;
€ 400 per passagier voor alle vluchten tussen 1.500 en 3.500 kilometer;
€ 600 per passagier voor alle vluchten van meer dan 3.500 kilometer.
Dit gaat op voor maatschappijen uit de EU of vluchten die vertrekken van een EU-luchthaven.

Inmiddels blijkt dat vliegtuigmaatschappijen zich niet zo snel gewonnen geven. Ze zijn bang dat ze door de nieuwe regelgeving jaarlijks 3 tot 5 miljard euro moeten terugbetalen aan compensatie.

Zo mailde een Kampioen-lezer me dat een Nederlandse luchtvaartmaatschappij na een verzoek om compensatie antwoordde dat “de uitspraak van het Europese Hof (…) niet van toepassing” is.

Ik vroeg de afdeling rechtshulp van de ANWB om een reactie. “We adviseren geen genoegen te nemen met zo’n afwijzing van een luchtvaartmaatschappij”, vertelt een expert. “Schrijf terug dat je op de claim terugkomt zodra er meer duidelijkheid is.”

Wat is er aan de hand? In de Europese Unie leggen rechters uit verschillende landen de uitspraak van het Europese Hof verschillend uit. En de rechters kijken juist naar elkaars uitspraken voor meer duidelijkheid.

Minister Eurlings (Verkeer) heeft aan de Inspectie voor Verkeer en Waterstaat gevraagd om binnen een maand met een voorstel te komen hoe Nederlandse luchtvaartmaatschappijen aan de regels gehouden kunnen worden.

Eind maart zal waarschijnlijk ook de eerste Nederlandse rechter uitspraak doen over de nieuwe regeling. “Dan zal ook duidelijk zijn of de regeling met terugwerkende kracht werkt”, zegt de ANWB-jurist.

Het advies van de afdeling rechtshulp is dan ook: “Wacht af tot er meer duidelijkheid is.” Eind maart is die er hopelijk.

Kijk voor actuele informatie op de site van de afdeling rechtshulp. Voor advies, vragen en informatie kunnen ANWB-leden op werkdagen van 9.00 tot 17.00 uur bellen met ANWB Rechtshulp, op telefoonnummer 088 269 77 88.

Ewout Lamé

In de categorie gaaf: woensdag werd in Groot-Brittannië amfibische bus getest.

De bus wordt gemaakt door het bedrijf DAT BV in Rotterdam en is oorspronkelijk bedoeld als toeristische attractie.

“We hebben de boel technisch wel een beetje onderschat”, vertelt Cristoffel Wielders van DAT BV. “We moesten de toestemming hebben van de Scheepvaartinspectie én de Rijksdienst voor het Wegverkeer.” En die stelden vaak tegenstrijdige eisen. “Zo worden ramen bij schepen gewoon gezien als onderdeel van de constructie, maar bij bussen gelden ze als nooduitgang.”

En de RDW wilde per se stopknopjes erin. “Vrij nutteloos bij een toeristische attractie”, aldus Wielders.

Maar misschien komen die stopknopjes toch nog van pas. De Britten hebben belangstelling voor de bus om een vijfhonderd jaar oude veerverbinding over de rivier de Clyde te vervangen. Op de veerpont moet worden bezuinigd.

De proefnemingen gingen goed, volgens Wielders. In de pers verschenen verhalen over technische problemen, maar volgens hem traden die pas op tijdens een persmoment, ná de eigenlijke testen. “Het was zo verholpen. De bus is een aangepaste Volvo, dus je kunt hem overal makkelijk repareren.”

Op het eerste gezicht zou zo’n bus prima toepasbaar zijn in Nederland. Maar veel kleine voetveren in Nederland zijn juist belangrijk voor het fietsverkeer – je fiets in deze bus meenemen is niet zo handig. Wielders echter ziet mensen al overstappen van de fiets op de bus als ze geen pontje meer hoeven te nemen.

Vanaf 20 februari vaarrijdt de amfibische bus drie weken bij Tiel. Daarna wil Wielders beginnen met tochtjes in het centrum van Rotterdam.

Ewout Lamé

Weer gedoe om de ov-chipkaart. Vanaf 11 februari is de strippenkaart niet meer geldig in de regio Rotterdam. Ondertussen blijven de klachten over het systeem aanhouden. Een petitie om de strippenkaart in Rotterdam te behouden werd door 35.000 mensen ondertekend.

En vervolgens overhandigd aan de Tweede Kamer, die er gisteravond een spoeddebat over inlaste. Medewerkers van de ANWB zaten op de publieke tribune.

De Kamer stak geen stokje voor de verdere invoering van de chipkaart in Rotterdam. Wel wil de Kamer duidelijkheid over de problemen bij de ov-chipkaart voordat de kaart in de regio Amsterdam wordt ingevoerd. En de ANWB is daar blij mee, vertelde een medewerker mij.

De ANWB heeft een haat-liefdeverhouding met het project. De Bond vertegenwoordigt vooral mensen die af en toe met het openbaar vervoer reizen. Want ook al denken veel mensen dat ANWB-leden vooral achter het stuur zitten, blijkt uit onderzoek dat ruim 1 miljoen ANWB-leden meerdere keren per maand met het OV gaan.

“Onze leden hebben er daarom belang bij dat de chipkaartsystemen er overal in het land hetzelfde uitzien en goed werken”, zei mijn collega. Hij vertelde dat in 2008 de ANWB wegliep uit overleg met de overheid, omdat die niet serieus werk maakte van bedenkingen van de ANWB over het systeem. Ondertussen zet de ANWB haar kennis weer in om bepaalde onderdelen van het systeem te verbeteren. “We zijn kritisch, maar leveren ook een bijdrage. We willen dat de prijsinformatie duidelijk is, dat er één loket komt waar mensen met hun vragen en klachten terecht kunnen, en dat overstappen op stations die door meerdere vervoersorganisaties worden bediend zonder problemen gaat.”

De ANWB blijft voorstander van een goed werkende, nationale kaart. “Idealiter kun je je hele reis, dus ook de OV-fiets en het parkeren, met de kaart betalen. Ook als we mensen willen verleiden meer gebruik te maken van P+R (Parkeer en Reis) is de ov-chipkaart eigenlijk onmisbaar.”

Jouw ervaringen en problemen met de ov-chipkaart kun je met de ANWB delen via de website van de ANWB.

Ewout Lamé
Reageren? elame@anwb.nl

Ze wilden zo graag weg van de hype. En toch waren ze eventjes het middelpunt ervan. De leden van de Bondsraad, het ledenparlement van de ANWB, kwamen zaterdag bijeen, en heel Nederland wist ervan. Ze moesten hun toestemming geven voor de omvangrijke peiling onder de leden over de kilometerheffing.

Journaalcamera’s in de zaal, betogers tegen de kilometerprijs op de parkeerplaats. Net zoals heel Nederland brachten de bondsraadsleden heel wat bezwaren tegen de wet op de kilometerprijs naar voren. Het kabinet beweert dan wel dat mensen in landelijke gebieden niet meer kilometers rijden, maar “in het Noorden denken we dat we dat wel doen”, zei bondsraadslid Duke Dominicus van den Bussche uit Groningen. Dominicus wees erop dat één van de doelstellingen van de kilometerprijs is dat er meer van het openbaar vervoer gebruik wordt gemaakt – dat er in Groningen juist wordt afgebouwd. Applaus uit de zaal.

Remco Heeremans uit Zuid-Holland vroeg zich wat er gebeurt met de provinciale opcenten in het nieuwe plan. En Bondsraadlid Bert van der Vleugel uit Friesland vroeg zich af of de aanbesteding van de technologie wel goed zou gaan. “Als de aanbieders van extra informatie straks afhaken, moet de minister de technologie straks zelf betalen”, zei Van der Vleugel “En dat kan hij niet.”

En toch nam ook de Bondsraad een genuanceerde positie in. Ze stond achter het plan van de hoofddirectie om de peiling onder de leden uit te voeren zónder een expliciete ja/nee-vraag. De lastige positie van de ANWB: niet voor, niet tegen.

Ook uitzonderlijk aan deze vergadering: tientallen leden die persoonlijk naar het hoofdkantoor waren gekomen om de Bondsraad bij te wonen. Ook zij konden hun zegje doen. Ze stonden goed voorbereid en helder formulerend achter de interruptiemicrofoon.

Al met al een historische middag. Niet alleen voor de ANWB, maar ook voor het project van de kilometerheffing in Nederland. Direct na de bondsraadsvergadering ging de peiling de lucht in. De resultaten worden eind maart verwacht.

Nog een aanvulling op mijn blog over de turborotonde. De gemeente Eindhoven laat weten dat een adviesbureau de situatie op het Floraplein onderzoekt. Als mogelijke oplossingen noemt een woordvoerder de aanleg van stoplichten na de rotonde of het aanleggen van een fietsbrug of fietstunnel. Aan alle oplossingen kleven nadelen, zegt Eindhoven.

Ewout Lamé

Een weg is een weg. Denk je dan, maar dat is buiten het menselijk vernuft gerekend. Er moet en kan immers van alles béter. Is een rotonde bijvoorbeeld een rotonde? Neen, vindt CROW, een clubje voor infrastructuur. Toen ik hier vorige maand begon bij de Kampioen trof ik in een bakje op mijn bureau een CROW-rapport van 128 pagina’s over de Turborotonde.

Frivole naam.

De turborotonde probeert de rotonde naar een hoger plan te brengen. De meeste rotondes bestaan uit één rijstrook. Bij twee rijstroken wordt een rotonde lastig te nemen: je moet invoegen op de rotonde, vervolgens een rijbaan kiezen, daar weer uitvoegen voordat je de rotonde verlaat. Verwarrend.

Grote verkeerspleinen zijn zelfs ronduit berucht, zoals het Keizer Karelplein in Nijmegen.

De turborotonde wil een oplossing bieden. De verkeersstroom wordt voordat je de rotonde oprijdt gescheiden. Door een middenbermpje moet je op je rijstrook blijven. Gevolg: je kunt lekker doorrijden en je concentreren op de afslag die je moet nemen. Dat moet ook wel, want na driekwart rondje moet je eraf.

Op het papier ziet het er dus mooi uit. Goede innovatie.

Toen kwam ik dit filmpje tegen. Een nieuwe rotonde op het Floraplein in Eindhoven.

Lekkere doorstroom van de auto’s. Maar de fietsers komen er niet over. Ze hebben geen voorrang, en ze hebben geen overzicht door de twee rijstroken. In twee keer oversteken kan niet door het kleine middenbermpje. Gekmakend derdewereldachtig.

Waarom hebben fietsers hier geen voorrang? Dat zou logisch zijn.

Het CROW-rapport gaat al op dit probleem in. Gek genoeg blijkt uit onderzoek dat op rotondes waar fietsers voorrang hebben meer ongelukken gebeuren. Kennelijk letten fietsers beter op als ze geen voorrang hebben. CROW wil graag dat fietsers via tunneltjes langs een turborotonde gaan. Als dat niet kan, moeten er stoplichten worden aangelegd. Want als fietsers geen voorrang hebben, wordt de wachttijd wel erg lang, voorzag het CROW al.

Gemeente Eindhoven om een reactie gevraagd, hou het in de gaten.

Ewout Lamé

Net de laatste hand gelegd aan een artikel voor de Kampioen van februari over hoe je geld terug krijgt bij vertraging van vliegtuig en trein. Dan gisteren dit grappige bericht in het AD over de Delftse student Dennis Stevense die goed geld verdient met zijn iPhone-applicatie ‘Trein’. Stevense komt aan zijn info via internet, maar presenteert de reisgegevens op een betere manier dan de NS zelf.

Dit is de toekomst als het om reisinfo gaat volgens Arnoud Broekhuis van Actuele Reisinformatie van ANWB. Broekhuis: “De ANWB juicht dit soort initiatieven toe, want er is gewoon een gebrek aan goede informatie voor de reiziger.”

Volgens Maarten Koningsveld van de ANWB is dit soort applicaties de enige manier waarop nog aan reisinformatie verdiend zal gaan worden. “De ANWB is er voorstander van dat alle reisinformatie openbaar wordt”, vertelde Koningsveld me. “Dan kunnen aanbieders gaan concurreren op de applicaties die ze voor dit soort info maken.” Sinds eind vorig jaar draait de Nationale Databank Wegverkeergegevens waarin allerlei reisinformatie moet worden gecombineerd. Daar moet dit jaar de Nationale Databank Openbaar Vervoergegevens bijkomen.

De ANWB wil actuele weg- en ov-informatie gaan integreren. Als je dan in de auto zit en bijvoorbeeld een grote file tegenkomt, raadt de applicatie op je telefoon je aan naar welk station je kunt rijden en welke treinen je moet nemen. Of je wilt naar het centrum van Amsterdam: de applicatie rekent uit hoeveel tijd dat kost met de auto of met de trein, en hoeveel geld dat kost inclusief parkeertarieven. In een volgende Kampioen misschien meer over interactieve reisinformatie!

Ewout Lamé
Reageren? elame@anwb.nl

Mailtje van de afdeling ledenbelangen. Ze zijn van plan iets te doen met fietssnelwegen, en of daar niet een leuk artikel voor de Kampioen in zit.
Nou, inderdaad. Het woord ‘fietssnelweg’ spreekt al ruim tien jaar tot de Nederlandse verbeelding. Maar wat zo’n weg nou precies inhoudt, daar lijkt niemand het in Nederland over eens te zijn.

Wat zie je voor je bij het woord ‘fietssnelweg’? Strak asfalt, meerdere fietsbanen, geen kruisingen, duidelijke markering. De plannen die momenteel in Twente worden ontwikkeld voor een fietssnelweg tussen Almelo, Hengelo en Enschede lijken daar sterk op.

Maar tot nu toe zijn er weinig fietssnelwegen gebouwd. De route die als schoolvoorbeeld geldt, namelijk de fietsroute van Etten-Leur naar Breda, lijkt nog het meest op een gepimpt fietspad naast de aloude provinciale weg (zoals je hier kunt zien in deze fietsparodie op Schönste Bahnstrecken der Welt).

Het project Fiets Filevrij, een samenwerkingsverband van de overheid en de Fietsersbond, noemt acht fietssnelwegen, waarvan er één, tussen Arnhem en Nijmegen, nog grotendeels moet worden aangelegd. Ook bij deze routes gaat het voornamelijk om aanpassingen op bestaande wegen: verbeteren van kruispunten, verbeteren van plaveisel, etc. Het project denkt dat de fietssnelweg de meeste kans maakt naast autoroutes die worden geplaagd door files.

Dat lijkt zinnig. De afstand die de Nederlander naar zijn werk wil fietsen is beperkt (7 kilometer). Vandaar misschien dat van een plan voor een fietssnelweg tussen Utrecht en Amsterdam nooit meer iets is vernomen. Bovendien kan de automobilist op de relatief korte trajecten van wonen naar werk makkelijk een afweging maken tussen de tijd waarin hij nu in de file staat en de tijdswinst die hij zou kunnen boeken op de fiets. En, nog belangrijker: juist naast bestaande infrastructuur zoals spoorwegen en snelwegen kunnen de bescheiden tapijtjes rood asfalt het goedkoopst worden uitgerold.

Maar fietsen naast razend autoverkeer blijft natuurlijk niet prettig. En de ‘fietssnelwegen’ zullen vrij onzichtbaar blijven als er niet wordt gewerkt aan bijvoorbeeld een uniforme nummering. Het valt opeens op dat de gemiddelde forens weinig heeft aan de gemarkeerde landelijke LF-routes. Die zijn er voor schoonheid, niet voor snelheid.

Heeft fietsland Nederland last van de wet van de remmende voorsprong? Het futuristische visioen van fietsen zonder obstakels is wel degelijk ooit gerealiseerd. En wel aan het eind van de negentiende eeuw. Tijdens de fietsgekte van de jaren 1890 die ook de ANWB voortbracht, bouwde een commercieel bedrijf een fietssnelweg van vijftien kilometer lengte tussen Pasadena en Los Angeles in Californië. Toen de fietsgekte in Amerika weer over was, vormde de weg een inspiratiebron voor de bouw van autosnelwegen. O, de ironie.

In een komende Kampioen misschien meer over de fietssnelweg!

Ewout Lamé

Mensen houden van gewoontes. Ik wel. En van tradities. Een van de familietradities bij mij thuis is een bezoek aan het Wereldkerstcircus in Carré. Aan het begin van december gaan we al vooruit kijken. Naar die donkere avond in Amsterdam. Met de vele lichtjes op en rond de Amstel. Aan de Amstel theater Carré. Geen Theater zo mooi als Carré. Het rode pluche, de geur van hooi en een spreekstalmeester met een ouderwets hoge hoed. Wat een sfeer.

Het blijft wel een beetje jammer dat ook hier de wilde dieren uit de piste zijn verbannen. Jammer voor het publiek, vast veel beter voor de dieren. Nu moet je het doen met een ganzen-act, paarden en een paar wilde koeien. Dat is toch stukken minder spannend dan tijgers die luisteren naar hun dompteur.

Desalniettemin is het Kerstcircus in Carré een absolute aanrader. Zeker nu het Kerstcircus 25 jaar bestaat en extra feestelijk uitpakt. Heb je nog geen plannen voor de kerstvakantie? Ga naar het Kerstcircus. ANWB-leden krijgen bovendien een exclusieve korting van € 7,-, maar dat had je natuurlijk al lang gelezen in de nieuwe Kampioen.

Stephan Grout

Ik vind het fascinerend! Internet maakt de wereld steeds kleiner. Een mailtje vliegt in een paar seconden van Nederland naar Japan en we kunnen de lokale krant El Diario uit de Mexicaanse stad Ciudad Juárez gewoon online lezen. Er was slechts nog één barrière: de taal. Maar Google heeft ook hier iets op gevonden: Google Language… onderstaande tekst is nu dus makkelijk leesbaar te maken voor bijvoorbeeld Finnen….

Pure Romance

Mitä me teemme auringonnousua? Monet, monet. Se tekee romanttisen meissä irti. Ole koskaan ollut niin paljon reaktioita kysymykseen, lähetä meille kuva oman erityisen auringonlaskua. Yli 3000 olemme olleet Kampioen.nl auringonlaskua. Ympäri maailmaa. On outoa, että jokainen kuva on erilainen. Kaunein on sivulla 64 Champion.

Sunset minua eniten minun retinas, että kaksi kuukautta sitten, kun olin mestari Amerikassa. Seisoin kynnyksellä vastustamaton Grand Canyon. Breathless Katsoin väri spektaakkelin, joka oli käynnissä, kun aurinko hiljalleen unohtumaan horisonttiin. Goosebumps.

Mutta arvokkain kaikki on auringonlaskut "minun" Waal. Jos olen suorittanut yhden päivän ja lentää pääkirjoituksessa Haagin palata meidän mökki joen. Punainen pallo, joka vähitellen häviää veteen ja lumoava maisemaa. Pois kaikki painetta ja stressiä. Nämä ovat hetkiä nautin loputtomiin. Ihanaa, että en ole yksin ...

Kolonnin Ed Lodewijks

Benieuwd wat er staat? Kopieer en plak de tekst hier.

Stephan Grout

11 november 2009 - Het is zover: mijn vrouw gaat voor haar rijbewijs. Is dat nieuws? Nou, niet als je 18 jaar bent, wel iets meer als je 33 jaar bent. Op een ochtend kwam ze er mee: ‘Ik ben er klaar voor. Ik ga mijn rijbewijs halen’. Je moet weten dat mijn lief niet zo dol op het verkeer is. Al jaren begeeft ze zich op de fiets door het drukke centrum van Rotterdam. En geregeld komt ze rood aangelopen thuis. ‘Die automobilisten zijn echt gek geworden! Ze drukken me zo van de weg!’ Om dan nog maar te zwijgen over de trams die nooit stoppen mits er iemand vastgebonden op de rails ligt. Haar afkeer voor het verkeer is eigenlijk heel begrijpelijk.

Na wat zoekwerk op internet hebben we een rijschool gevonden met een hoog slagingspercentage en met speciale instructeurs die ervaring hebben kandidaten die niet zo dol op autorijden zijn. De eerste lesafspraken zijn ingepland en de plannen voor zomerse uistapjes met ‘mijn’ auto worden al gesmeed. Want dat is natuurlijk de keerzijde: ik ga mijn auto kwijtraken. Of toch niet? Er wordt namelijk nog een plan gesmeed. Dat plan heet zwarte Mercedes SL. Oké, geen nieuwe, maar een van voor 1985. Leuk, kittig. Staat haar vast heel goed. Toch vrees ik voor haar dat ze voorlopig in ‘onze’ 16 jaar oude Japanner mag rijden. Neem ik wel de trein.

Stephan Grout

28 oktober 2009 - De succesvolle rubriek Mijn Plek in de Kampioen levert op de redactie altijd genoeg gespreksstof op. Welke bekende Nederlander willen we in de volgende Kampioen op zijn of haar favoriete plek zien? Iedereen heeft zo zijn voorkeur. Topmodel Doutzen Kroes wordt bijvoorbeeld vaak genoemd door de mannelijke helft van de redactie. Chris Zegers en Ruben Nicolai worden dan steevast door de andere helft van de redactie als tegenhangers aangevoerd.

Camp
Trouwens, niet iedere BN’er kan in Mijn Plek. Bekend zijn is namelijk niet het enige criterium. Anders zouden we Viola Holt, Hans van der Togt en Anneke Grönloh wel benaderen. Maar wat zijn dan wel de criteria? Het is een gevoelskwestie. Oké, bekend bij het grote publiek, maar niet afgezaagd zoals Jan Smit, Yolanthe of Gordon. Ook net een beetje te camp ook.

Verlanglijstje
Wie staan er wél op het verlanglijstje: Matthijs van Nieuwkerk, Daphne Bunskoek, Maxima, Linda de Mol, Paul de Leeuw, Ilse DeLange, Anouk en powerwoman Neelie Kroes. Redelijk onbereikbaar en daarmee een uitdaging. Zijn er nog meer uitdagingen? Wie wil jij graag in de rubriek zien? Geef het ons door en mail jouw favoriet naar sgrout@anwb.nl

Stephan Grout

20 oktober 2009 - Altijd spannend: de dag dat de nieuwe Kampioen uitkomt. Gaan de lezers massaal boos bellen of zijn ze zwijgend tevreden met hun nieuwe ledenblad. Vandaag, de dag dat Kampioen 11 op de deurmat valt, gaat prompt de telefoon op de redactie. ‘Hoe we het in hemelsnaam in ons hoofd halen een zielige ezel op de cover te zetten?’ Wat gaan we hier op antwoorden? Het gaat om de foto van een Braziliaanse marktkoopman die een afgeladen kar aan een ezel heeft gehangen. Iets dat over de hele wereld in landen gebeurd waar een busje een luxe is. Moeten we dit afbeelden of verzwijgen?

Als we het afbeelden betekent dat dan automatisch dat we het steunen en toejuichen? Mogen we dan ook geen foto’s meer maken van zwerfhonden, van kinderen op versleten schoenen of van dolfijnen in het dolfinarium? Ik ben benieuwd of we de komende dagen nog veel telefoontjes kunnen verwachten. Misschien wel van Marianne Thieme in eigen persoon. Maar wat gaan we met de volgende Kampioen? Daarin hebben we een fotoreportage van leden met bekende Nederlanders. Als Marco, Ali B, Guus en Jan straks maar niet boos gaan bellen.

Stephan Grout

13 oktober 2009 - Het klinkt lekker belerend, het spotje van Postbus 51 om de Nederlandse burger meer respect en verantwoordelijkheidsgevoel bij te brengen. Oké, we kunnen het wél gebruiken: wat meer respect voor elkaar, voor elkaars spullen en voor de natuur. Maar is een spotje van Postbus 51 het middel om dit te bereiken? Beter vind ik het initiatief om scholieren een maatschappelijke stage te laten lopen. Zo maken ze contact met delen uit de maatschappij waar ze normaal nooit mee in aanraking komen. Ze kunnen een paar dagen meelopen in een bejaardentehuis, helpen op een kinderdagverblijf of een dagje meelopen met een boer om te leren waar de melk nu echt vandaan komt.
Samen snoeien
De ANWB ziet hier een rol voor haar weggelegd. Al in het begin van de 20ste eeuw konden vrijwilligers samen met de ANWB aan de slag in de natuur. Samen bomen snoeien, hout sprokkelen of wateren uitdiepen. Leuk om te doen en nog een nuttige tijdsbesteding ook. Deze activiteit wordt nu nieuw leven ingeblazen. Scholieren van een middelbare school uit Amstelveen hebben deze herfst gebivakkeerd in het bos, samen met vrijwilligers van de ANWB. Drie dagen lang hebben ze geklust, gezaagd en gesprokkeld. De stadskinderen kenden natuur alleen van het grasveldje waar ze op voetbalden. Vast dat ze met heel veel tegenzin aan de slag gingen. Maar nee, ze vonden het fantastisch. Met zijn dertigen hebben ze als een goed geoliede machine het bos weer mooi gemaakt. Laat die dure reclamespotjes daarom lekker achterwege en stuur alle scholieren op een maatschappelijke stage. Om mee te beginnen, want volgens mij zijn er ook heel wat volwassenen die wel wat ‘maatschappijles’ kunnen gebruiken.

Stephan Grout

23 september 2009 - Vorig jaar had ik de hulp nodig van de Wegenwacht. Een kapotte startmotor verpestte een rustige ochtend. Statistisch gezien heb ik over 5 jaar de Wegenwacht weer nodig. Er zijn namelijk zo’n 6 miljoen auto’s en de ANWB helpt 1,3 miljoen pechgevallen per jaar. Het is geen exacte wetenschap, maar iedereen komt dan ongeveer eens in de 5 jaar in aanraking met de ANWB. Of toch niet? Zonder dat veel mensen het weten hebben ze namelijk veel meer met de ANWB te maken dan ze denken. De ANWB is namelijk meer dan de alleen de Wegenwacht. Oh ja? Ja.

Wordt er aan jouw snelweg gewerkt om de doorstroming te verbeteren? Fiets je in het weekeinde wel eens door het Groene Hart? Kunnen je kinderen veilig naar school? Heb je deze zomer 90 km/h gereden met je caravan? Heb je onlangs een traumahelikopter zien vliegen? Grote kans dat de ANWB hierbij betrokken was. Niet zichtbaar, maar achter de schermen. Volledig onbaatzuchtig lobbyt de ANWB bij gemeente, provincies en de Tweede Kamer voor de belangen van haar leden. En vaak niet zonder succes. De politiek heeft namelijk een goed luisterend oor als het om de ANWB gaat. Dat is heel verstandig, want er is niet één politieke partij met zo’n grote achterban als de ANWB. 3,7 miljoen leden is toch al snel goed voor 57 zetels. Oké, het is appels met peren vergelijken. Veel mensen zijn lid van de ANWB voor de hulp van Wegenwacht, maar onderschat toch de kracht van 3,7 miljoen leden niet. Wil je meer weten over de lobby-successen van de ANWB. Check dan de volgende Kampioen.

Stephan Grout

Ik laat me niet meer gek maken. Files, stoplichten die te lang op rood staan, automobilisten die vergeten voorrang te geven of fietsers die met een dodewens rakelings langs je auto gaan. Het verkeer is een jungle vol alpha-dieren die elkaar geen vierkante centimeter ruimte gunnen. Zelfs het liefste omaatje veranderd achter het stuur in een egocentrische wegpiraat. Maar, ik laat het sinds kort over me heen komen. Ik ga volkomen zen door het verkeer.

Nederland gaat door voor een verdraagsaam land. Helaas gaat dit in het verkeer dus niet op. Ik vind het stuitend om te zien dat mensen elkaar afsnijden, elkaar geen voorrang geven, nog even snel door rood rijden of ruzie maken om een parkeerplek. Het verkeer haalt echt het slechtste in de mens naar boven. Het is niet fijn voor de mensen zelf en het doet de verkeersveiligheid weinig goeds als er zoveel heethoofden op de weg zitten. Daarom deze maand in de Kampioen: test je rijgedrag en ontdek hoe jij achter het stuur zit.

Zoals vaak bij testen, verwacht ik ook nu weer veel reacties. Mensen denken het vaak beter te weten. Dat mag. Zo verwacht ik veel reacties op vraag 8: Ben je een man of een vrouw? Geef je optie 1 als antwoord, dan krijg je twee strafpunten. Niet leuk voor circa de helft van de bevolking, maar uit onderzoek blijkt dat mannen stukken agressiever achter het stuur zitten. Ze zijn eerder geneigd overtredingen te maken en anderen te willen corrigeren. Komt je dit bekend voor, maak dan eens de test op pagina 32 van Kampioen 10. Heb je meer dan 25 punten, krabbel eens achter je oor en probeer de volgende keer eens wat vriendelijker door het verkeer te gaan. Beter voor jezelf en fijn voor anderen.

Stephan Grout

9 september 2009 - De kogel is door de kerk. De snelweg A4 bij Delft wordt doorgetrokken tot aan Schiedam. Deze snelweg mist al 46 jaar een stukje asfalt van 7 kilometer. Ik reed laatst over deze A4 om de eeuwige file op de A13 naar Rotterdam te omzeilen. Dat werd natuurlijk geen succes. Na enkele kilometers over een schitterend stukje asfalt gereden te hebben, inclusief rustplekken en viaducten, werd de driebaansweg plots gereduceerd tot één baan. In de verte zag ik Schiedam al aan de horizon opdoemem, maar de weg dwong mij linksaf te slaan. Achter de vangrail zag ik het asfalt nog een stukje doorlopen om uiteindelijk over te gaan in weiland.

Na 46 jaar gesteggel over de A4 mag hij nu eindelijk afgemaakt worden. In 2015 kan ik waarschijnlijk voor het eerst naar de ANWB rijden over de A4. Het gesteggel is een schoolvoorbeeld van het poldermodel. Iedereen mag zijn mening geven en ondertussen wordt er gezocht naar een compromis. Dat heeft dus bijna 50 jaar lang geen succes gehad. In China doen ze dat toch een stuk voortvarender. Oké, de communistische aanpak waarbij bewoners hun huis moeten verlaten voor het landsbelang in de vorm een nieuwe weg of een Olympisch Stadion verdient ook de schoonheidsprijs niet. Toch moet het voor een minister of wegenbouwer bijna utopisch in de oren klinken: vandaag iets bedenken en morgen aan de slag.

Aan de andere kant: stel dat deze manier van besturen terecht komt bij een politicus met andere voortvarende gedachten. Niet over snelwegen of schoolboeken, maar over allochtonen. Vandaag bedenken en morgen aan de slag, krijgt dan wel een hele spannende connotatie. Ik zie de krantenkoppen na de volgende verkiezingen al voor me: ‘Vanaf morgen geen moslims meer over de A4’. Laten we dan toch maar voor de consensus gaan, ook al gaat dit zo traag als stroop.

Stephan Grout

2 september 2009 - Het is al weer twee weken geleden, maar af en toe denk ik er nog aan terug. Hoe zou het gaan met het Nederlandse gezin dat bij een Italiaans benzinestation was beroofd van haar geld, paspoorten en creditcards?

Het was op een stopplaats in de buurt van Varese bij het Lago Maggiore. Veel hectiek van vakantiegangers die op weg zijn naar huis. Een hectiek die dieven graag gebruiken om hun slag te slaan. Zo ook deze dag.

Opeens was daar die gil: 'Henk, we zijn alles kwijt. Onze telefoons, geld, paspoorten en creditcards.' Daar sta je dan met je caravan, je kinderen en je vuile vakantiewas. 1000 km van huis. Wat moet je doen? Je hebt geen geld voor benzine en voor de tolwegen. Je komt dus nergens. Even ging de gedachte door mijn hoofd deze mensen wat geld te geven. Eén seconde was dat, vlak voor ik weg reed.

Terug van mijn vakantie toch maar eens geïnformeerd of de ANWB in zo'n situatie iets voor je kan doen. Je kunt de alarmcentrale bellen en zij gaan aan een familielid in Nederland vragen geld over te maken naar een rekening van de ANWB. In het dichtstbijzijnde stadje kun je dan dit geld opnemen bij een bank. Handig, maar daar hadden die beste mensen bij het benzinestation niks aan gehad. Hoe hebben ze dit toch opgelost? Het enige dat ik kan bedenken is dat ze geld hebben geleend bij andere Nederlanders. Met de plechtige belofte dit terug te storten.

In ieder geval, ik heb tot op de dag van vandaag spijt dat ik ben doorgereden zonder geld te geven. Een paar tientjes voor een volle tank had ze al 600 km dichter bij huis gebracht. Om met mijn geweten in het reine te komen, kan ik nog één ding doen. Voor de volgende zomer schrijf ik een artikel voor de Kampioen met daarin alle tips en informatie voor wat je moet doen als je wordt beroofd van al je spullen. Help ik zo toch nog een paar miljoen mensen.

Stephan Grout

(26 augustus 2009) - Driekwart broek met sportsokjes: ‘Hé Nel, wil jij ook een ijssie?!’
Dolfijn tattoo op witte enkel: ‘Ja, lekker Henk. Doe mij maar piestas.’
Driekwart broek met sportsokjes: ‘Hallo, doe maar twee ijssies. Een met piestas en een met malaga.’

Dit luidruchtige tafereel speelde zich af tijdens mijn vakantie. Dat was niet aan het strand van Renesse, maar in een idyllisch stadje in Toscane. Een stadje waar Italianen van hun rust, hun espresso en van hun gazette dello sport genieten. Tijdens zo’n vakantie probeer ik met mijn gezin als een kameleon op te gaan in de omgeving. Deels uit respect en deels uit jaloezie dat Italianen zo van het leven kunnen genieten. Dus, we groeten oude dametjes op bankjes, zeggen netjes ciao, arrivederci en bon giorno en we beoefenen de kunst van het slenteren.

Niet iedere Nederlander heeft echter de behoefte zich aan te passen. Dat bleek maar al te zeer toen de driekwartbroek met sportsokjes zijn bestelling in de ijssalon in het Nederlands deed. Incluis Rotterdams accent. Wonderbaarlijk genoeg begreep de verkoopster van een van de beste ijssalons uit Toscane de hork uit Nederland.

Mijn poging een goede ambassadeur van Nederland te zijn, van een land dat zijn mond vol heeft van integratie, werd in een klap teniet gedaan. Dadelijk denkt de bella donna van de ijssalon dat iedere Nederlander luidruchtig en onbehouwen is. Want dat is natuurlijk niet het geval, toch? De poll op kampioen.nl voorspelt echter weinig goeds. 65% van de ANWB-leden ergert zich tijdens zijn vakantie aan luidruchtige Nederlanders! Waar gaat dit heen? Waarom moeten wij op vakantie altijd zo laten merken dat we er zijn?

Nederlandse toeristen vrezen altijd voor een kolonie Russen op hun vakantieadres. Ik kan me nu echter voorstellen dat er in de Russische reisgidsen wordt gewaarschuwd voor een te grote dichtheid van toeristen uit 0031.

Stephan Grout