Er zijn twee dingen die een Hollandse zomer voor mij compleet maken: het strand en festivals. Nog mooier is als je die twee factoren combineert: een festival op het strand! Met blote voeten in het zand, een drankje in de hand, luisteren naar de zomerse klanken van een goede artiest of dj. Het ultieme zomergevoel!

Ga je niet op vakantie, dan kun je dat gemis met een festivalbezoek heel aardig compenseren. Al moet je de weergoden dan wel mee hebben. En dat is in ons land altijd weer lastig. Het zal niet de eerste keer zijn dat een zomerse dag met bijpassende kleding ontaardt in een regendans met poncho’s en moddervoeten. Dankzij de opbeurende woorden van de artiest én onze Hollandse volksaard (‘we hebben voor de kaarten betaald dus we zullen het concert uitzitten ook’) wordt het festival toch nog gered. Maar een beetje armoedig blijft het wel.

Om dit soort dompers te voorkomen, hou ik weken van tevoren al nauwlettend de weerberichten in de gaten. Ik zap van Helga van Leur naar Piet Paulusma, volg de 14-daagse voorspellingen van weeronline op de voet en check iedere dag de Buienradar. Het liefst wacht ik zo lang mogelijk met het kopen van kaartjes, zodat ik het regen-risico tot een minimum kan beperken.

Regen is namelijk niet alleen nat, het zadelt je ook op met allemaal praktische dilemma’s: blote benen of niet, slippers aan of toch die dichte schoenen, neem ik een vestje mee of laat ik mijn outfit verstoren door een lelijke regenjas. En dan die paraplu! Ook zo’n festivalkiller. Denk je een goed plekje in de menigte te hebben bemachtigd, steekt de rij voor je ineens massaal de paraplu in de lucht. Weg zicht.

Ben je nog niet ontmoedigd door deze pessimistische kijk op het Nederlandse festivalweer, ga dan naar ikampioen.nl en win kaarten voor de leukste zomerfestivals!

Claudia Feldmann

Tout Hillywood had zich maandagavond naar Studio 21 in Hilversum begeven. De rode loper bezweek bijna onder al die professioneel poserende sterren (en de gigantische jurk van Karin Bloemen).

De reden voor dit rode loper festijn? Het jaarlijkse Musical Awards Gala. Een feestelijke show waarin maar liefst 23 musicalprijzen werden uitgereikt, waarin niet nader te noemen BN’ers spontaan dyslectisch werden van de autocue én waarin nieuwe musicals een voorproefje gaven op de bühne.

Maar het meest besproken is natuurlijk de jurk van Lieke van Lexmond. Of liever gezegd: het ontbreken van de stof. Ik moest meteen denken aan de ophef die ontstond over de cover van de Kampioen die in maart verscheen. Een onschuldige foto met daarop een blonde dame die een boekje leest in het gras.

Tot zover niets aan de hand. Maar de pose van de dame, liggend op haar rug, gaf volgens sommige lezers iets teveel prijs van haar decolleté. Iets waar de redactie zich geen moment van bewust is geweest, maar wat sommige lezers blijkbaar als aanstootgevend ervoeren.

En tegen die lezers zeg ik: wees blij dat Lieke van Lexmond niet op de cover stond…

Claudia Feldmann

Op maandag 7 juni is het zover: de 11e editie van het John Kraaijkamp Musical Awards Gala. Al weken lang wordt er door onze lezers driftig gestemd op ikampioen.nl. Want wie verdient de ANWB Publieksprijs voor de beste Musical van het Jaar?

Zou de zoetgevooisde Joseph er met de titel vandoor gaan of wordt het misschien toch de danshit Hairspray? Worden de mannen van The Full Monty die avond aan avond uit de kleren gaan, beloond met een beeldje voor de beste Kleine Musical of gaat het publiek voor een oer-Hollands product als De Palingvissers?

Producenten lobbyen wat af om zoveel mogelijk stemmen te verzamelen. Oproepen op hun websites, berichtjes op twitter. Sommigen mailen ons zelfs of we niet een tipje van de sluier kunnen oplichten. Maar helaas: pas op 7 juni valt de beslissing tijdens een feestelijke show vol voorproefjes op het nieuwe theaterseizoen.

Een evenement waar onze redactie jaarlijks weer naar uit kijkt en waar de mooiste jurken en pakken voor uit de kast worden getrokken. Benieuwd welke musicals in de prijzen vallen of heb je gewoon zin in een feestelijke avond vanaf de bank? Volg het Gala dan live op maandag 7 juni om 20.30 op Nederland 1!

Claudia Feldmann

Gisteren gingen opvallend veel collega’s ‘iets eerder naar huis’. Ik wist wel waarom. Het was de eerste, officiële terrasdag! Zo’n dag waarop je de onmiskenbare geur van de lente diep opsnuift, waarop je voor het eerst je armen blootgeeft aan het prille (maar toch al aangenaam warme) zonnestraaltje. Zo’n dag dat kinderen moeders weer de oren van de kop zeuren om een ijsje. Een dag ook, waarop je voor het eerst niet mokkend op de fiets zit.

Een uitgelaten sfeer hangt in de lucht. Vogels fluiten harder, kinderen huppelen uitbundig over straat en ook die anders zo chagrijnige collega werpt je ineens een vriendelijke glimlach toe. Het is een feit: lente brengt het beste in de mens en in de natuur naar boven.

Helaas heb ik de hele dag achter het glas van het ANWB kantoorgebouw doorgebracht, wat mij overigens wel een prachtig uitzicht op het park van Clingendael opleverde. En het zal niet lang meer duren of ook ik ga samen met mijn collega’s weer naar buiten om de ijscoman op te zoeken. Die staat hier ieder jaar, bij de eerste sporen van het voorjaar, weer keurig voor de deur.

En terwijl het lentegevoel enthousiast in mij opwelt, zal ik me volgende week toch weer even in de winter begeven. Vrijwillig. Jawel, ik sta voor de tweede keer dit seizoen op de latten. In de Franse Alpen, waar dit weekend maar liefst een meter sneeuw wordt verwacht! Ik kan me even geen groter contrast voorstellen…

Claudia Feldmann

Stiekem slapen in een pretpark. Dat was als kind mijn grootste fantasie. Na een dag spektakel in de Efteling verzon ik allerlei listen om mijn ouders af te schudden. Ik zou me achter een struik schuil houden, of in een onbewaakt moment het toilet in schieten met de deur op slot. Een andere verdwijntruc was om als verstekeling in de Fata Morgana achter te blijven, maar als 8-jarig kind met een iets te levendige verbeelding leek die gedachte me weer iets te eng. Die poppen zouden zomaar eens tot leven kunnen komen.

Het doel van zo’n nachtelijk avontuur was natuurlijk dat ik de volgende dag weer in alle attracties mocht stappen. En het liefst: de dag erna wéér. Ik kon me geen betere plek voorstellen om te wonen dan in een attractiepark. Helaas was zo’n pretpark-uitje vaak maar eens per jaar aan ons gezin besteed. Dus was het na een dagje suikerspinnen en g-krachten weer 365 streepjes turven tot het volgende avontuur. Een kwelling.

Nu begrijp ik waarom. Ga met een gemiddeld gezin een dag naar een pretpark en je vraagt je na afloop af waarom je van dat geld niet een midweek op vakantie bent geweest! De entreekaartjes, brandstof, een suikerspin, twee dienbladen met friet en hamburgers, een parkgids en ach: een knuffel uit de souvenirwinkel, omdat dochterlief er zo om zeurt. En die actiefoto in de achtbaan, die is toch eigenlijk wel heel erg leuk. Aan het einde van de dag klop je nog net 5 euro uit je zak voor het parkeerkaartje.

Herken je dit tafereel? Hou dan de Kampioen van april in de gaten. In de UIT-rubriek van dat nummer vind je mooie kortingen en extra’s voor een aantal geselecteerde pretparken. Tel uit je winst!

Claudia Feldmann

Het was lang geleden dat ik een écht goede film had gezien. Zo eentje waar je nog dagen over napraat. Die je ongevraagd aanprijst bij al je vrienden en collega’s. Shutter Island is zo’n film. Het vierde wapenfeit van bekroond regisseur Martin Scorsese en zijn ‘muze’ Leonardo DiCaprio.

Scorsese is een ambachtelijk filmmaker. Dat is volgens criticasters meteen ook zijn zwakte. Zijn stijl zou gedateerd zijn, met Shutter Island als bewijs. De pompeuze muziek, aanzwellende violen en zwierige camerabewegingen maken de film tot een voorspelbare en weinig verrassende vertaling van The Shining naar de 21e eeuw. Gedateerd of niet, ik vond Shutter Island een genot om naar te kijken. En dat is niet alleen een verdienste van Leonardo DiCaprio. Nee, het is de sfeer van de film.

Shutter Island kruipt onder je huid, kluistert je twee uur lang met een onbehaaglijk gevoel in je bioscoopstoel, om je vervolgens in verwarring achter te laten. Wat was waan en wat was werkelijkheid? Een vraag die nog uren nazingt in je hoofd.

Het plot? US Marshall Teddy Daniels (DiCaprio) en zijn kompaan Chuck Aule (Mark Ruffalo) onderzoeken de verdwijning van een geestelijk gestoorde uit een kliniek op het onherbergzame Shutter Island. Al snel is duidelijk dat de directeur van de kliniek Dr. Cawley (Ben Kingsley) iets achter houdt.

Als er een zware storm uitbreekt, zit Daniels letterlijk gevangen op het eiland. Hij wordt geconfronteerd met flashbacks uit zijn oorlogsverleden, toen hij betrokken was bij de bevrijding van Dachau. Maar ook zijn vrouw, die door een brand om het leven kwam, doemt regelmatig op in zijn visioenen. Daniels raakt verwikkeld in een gevecht tussen zijn eigen werkelijkheid en die van de kliniek.

De weg naar de ontknoping is spannend, soms ronduit eng, af en toe voorspelbaar maar ook verrassend. Want: hoe moeten we de allerlaatste zin van DiCaprio nu interpreteren?

Benieuwd geworden? Check de trailer:



Claudia Feldmann

Ik ben ontdaan. Zelfs een beetje emotioneel. De 16-jarige ijsberin Tania moet haar geboortegrond in Blijdorp verlaten omdat ze geen kinderen kan krijgen. De dierentuin hoopte dat het vrouwtje samen met haar partner Eric voor nageslacht zou zorgen, maar alle pogingen liepen op niets uit. Voor een nieuw onderkomen is al gezorgd: een dierentuin in Wenen.

Telegraaf vroeg haar lezers om een reactie en die liegen er niet om. ‘Laat dat beest toch zitten waar ze zit. Al dat gesjouw met die beesten, bah.’ En: ‘Tanja moet blijven. Ze is er geboren en getogen. Dat ze geen kinderen kan krijgen is dan jammer. En als het dan toch echt moet (wat ik me niet voor kan stellen) geen mij maar geld en dan bouw ik wel een prettig onderkomen voor haar. Helemaal gek geworden zeg.’ Nog zo’n menselijke benadering: ‘Belachelijk! Je doet je vrouw toch ook niet zomaar weg als ze onvruchtbaar is?’

Het zal niet lang duren of Tania ontstijgt de status van Bokito. Ik voel de eerste petities al aankomen, misschien volgen er zelfs Kamervragen. De Partij van de Dieren zet het lot van Tania bovenaan de politieke agenda, en de onderhandelingen over een real life soap waarin we de ijsberin zien worstelen met een identiteitscrisis, zijn al in volle gang.

Alle grappen ten spijt, vind ik het toch wel een beetje triest. Een dierentuin is überhaupt geen natuurlijke omgeving voor een dier, maar als het er geboren is, is het er wel vertrouwd. Je kunt een dier toch niet zomaar aan de kant zetten vanwege een fysiek mankement? Of moeten we een dier dan toch vergelijken met een werknemer die, als de werkgever vindt dat zijn functioneren niet aan de eisen voldoet, de laan uit wordt gestuurd. Wat de overwegingen ook zijn, ik wens Tania een lang en gelukkig pensioen in Wenen.

Claudia Feldmann

‘Schat, waar is mijn spidermanpak?’ riep mijn eega vanuit de slaapkamer, terwijl hij driftig de kledingkast binnenstebuiten keerde. Toen wist ik het: het is bijna carnaval.

Al drie jaar op rij hijst mijn vriend zich in zijn heldenkostuum om zich vol overgave in het zuidelijke feestgedruis te storten. Het pak bevat inmiddels een indringend aroma van bier, is aan alle kanten aangevallen door sigarettenpeuken en ook de naden zijn al meerdere malen bezweken onder het hossen en springen. Toch lapt hij het ieder jaar weer op. Want: ‘Je ziet er bijna niemand in. Ik word altijd aangesproken!’

Nee, dan zijn vriend. Die had er werkelijk niets van begrepen. Een konijnenpak, hoe verzin je het! Het pak was bloedheet en liet geen vleugje frisse lucht toe. Deed je de konijnenkop even van je hoofd om naar adem te happen, dan zag geen hond meer welk dier je nu precies moest uitbeelden. Toppunt was het pijnlijke oordeel van een 7-jarig jongetje, dat het pak eens goed in zich opnam, zijn wenkbrauwen fronste en toen afgemeten concludeerde: ‘Ook saai.’

Maar Spiderman, die was natuurlijk helemaal te gek. Wildvreemde kinderen keken vol ontzag naar zijn verschijning, riepen hem na en voelden bewonderend aan zijn spierballen. Zijn heldenstatus groeide met de minuut. En zijn ego ook.

Of het niet eens tijd werd voor iets anders? Welnee. Want waarom zou je je heldenstatus verruilen voor een afgezaagde boerenkiel, een onflatteuze imitatie van een tirolermeisje of, dé rage van het moment- de Haagse matjes van de New Kids on the Block. Nee, als er ooit een nieuw kostuum zou komen, dan toch op zijn minst een gedaante van soortgelijk kaliber. Dus hoor ik mijn vriend over vijf jaar al roepen: ‘Schat, waar is mijn Batmancape?’

Claudia Feldmann

Wat is er mis met een ouderwetse tekenfilm? Helemaal niets, dacht Disney. Dus haalde de filmmaatschappij de tekentafel weer van zolder en maakte van het sprookje De Prinses en de Kikker een klassieke handgetekende animatiefilm. Oké, het inkleuren gebeurde met de computer. Maar voor het creëren van de karakters zelf is er geen muisklik aan te pas gekomen. Eindelijk weer een tekenfilm die zijn naam recht aan doet.

Ik stam nog net uit de generatie van deze lichting films. Ze maakten grote indruk. Nog steeds wellen de tranen op als ik aan Simba denk, en aan het overlijden van zijn vader in de film The Lion King. Knap hoe tekenaars zoveel gevoel en emotie ‘met het potlood’ kunnen overbrengen. Moedig ook, dat Disney juist nu –in het geweld van geavanceerde en flitsende 3d-animaties- voor een klassiek concept gaat. Ben je benieuwd naar het resultaat? Bekijk een voorproefje. En ben je zo enthousiast geworden dat je dolgraag naar de film toe wilt? Doe dan mee met onze prijsvraag. Succes!

Claudia Feldmann

Voor alles is een eerste keer. Dus ook voor wintersport. Jarenlang heb ik een vrijwillige week in de kou afgezworen, ondanks de smeekbedes van mijn vriend, al jaren fanatiek skiër. Een week lang met latten onder je benen van een berg af sjezen, in mijn geval ook nog ongecontroleerd en met knikkende knieën, stond nu eenmaal mijlenver af van mijn definitie van vakantie: languit in een ligstoel, kristalblauwe zee op de achtergrond, cocktail in de hand en een aangenaam zonnetje.

En nu is het toch zover. Ik ga voor het eerst op wintersport. Natuurlijk heb ik me grondig voorbereid. Ik ben een paar keer gaan oefenen in Snowworld, heb me bij de sportzaak uitgebreid laten informeren over de beste ski’s en heb me op internet verdiept in de beste techniek voor het carveskiën. Mijn beste vriendin stelde meteen haar volledige ski-garderobe beschikbaar en mijn vriend spreekt me al dagen bemoedigende woorden toe, zoals: ‘na twee dagen kom je best de rode pistes af’ en ‘als je gewoon achter mij aan blijft gaan, komt alles goed’.

En toch droom ik al dagen over valpartijen, botsingen met mede-skiërs, ski’s die van mijn voeten af schieten en meer van dat soort doemscenario’s. Het zal de plankenkoorts wel zijn. Een geruststelling: ook in Oostenrijk hebben ze ligstoelen, een zonnetje en cocktails (alleen noemen ze het daar Schnapps). Dus: wordt het skiën een hopeloze oefening, dan kan ik toch ontsnappen in mijn oude vertrouwde vakantiegevoel.

Claudia Feldmann

Musical en humor hebben een haat-liefde verhouding. Ze kunnen niet mèt maar ook niet zonder elkaar. Hoe vaak ik niet met gekromde tenen in een theaterzaal heb gezeten omdat de grappen mierzoet, ingestudeerd en te flauw voor woorden waren.

Zo niet bij Hairspray. Natuurlijk, de pastelkleuren zijn niet van de lucht, de deuntjes soms iets te vrolijk en de acteurs soms iets té op elkaar ingespeeld. Maar de musical heeft sinds gisteren één hele belangrijke smaakmaker: Richard Groenendijk. De Rotterdamse cabaretier debuteert in de musical als Edna Turnblad, de moeder van hoofdrolspeelster Tracy Turnblad die zich in de Corny Collins Show ontpopt van dik muurbloempje tot dansende superster.

Groenendijk treedt hiermee in de voetsporen van Arjan Ederveen en John Travolta, die eerder al de rol van ‘big momma’ op zich namen. Geen gemakkelijke opgave, maar Groenendijk speelde een thuiswedstrijd: zijn debuut was in het nieuwe Luxor Theater. Juist, in Rotterdam. Dus had hij zich als moeder Turnblad een onvervalst Rotterdams accent aangemeten. Een voltreffer! Alle lachers op zijn hand. En het script? Daar nam Groenendijk het niet zo nauw mee. Wat volgde waren hilarische, geïmproviseerde een-tweetjes tussen Groenendijk en zijn tegenspelers. En die spontaniteit is precies waar het bij zoveel musicals aan ontbreekt.

Claudia Feldmann

Het is makkelijk om je als redacteur van de Kampioen belangrijk te voelen. Dagelijks worden wij overspoeld met verzoeken en uitnodigingen. Sommigen verdwijnen direct in de prullenbak, om andere wordt hartstochtelijk gestreden (ik was niet de enige die naar een première met Tom Cruise wilde) en sommige uitnodigingen moet je even laten bezinken.

Zo was een aanbieder van skydiven zo trots op zijn ereplekje in de Kampioen, dat hij mij spontaan een sprong uit het vliegtuig aanbood. Natuurlijk, een redacteur moet weten waar hij over schrijft, maar dit ging me toch iets te ver.

In de categorie ‘daar wilde ik nou altijd nog eens naartoe’ ontving ik vandaag een uitnodiging om de nieuwe XtraCold IceBar in Amsterdam te bezoeken. De IceBar heeft onlangs een metamorfose ondergaan en is met een unieke 4D Ice Xperience de eerste Ice Bar in de hele wereld met een 3D animatie.

Klinkt spectaculair, maar ik had wel wat praktische zorgen. Hoe zou ik mijn kopje thee kunnen nuttigen als werkelijk alles in je omgeving (en dus ook het glas) van ijs is. Zou ook het toilet van ijs zijn en zou je je al glibberend (of schaatsend) een weg moeten banen door de bar? Mijn nieuwsgierigheid is gewekt. Binnenkort maar eens mijn thermokleding van zolder halen.

Claudia Feldmann

…je in een tochtige parkeergarage in je jurkje hijsen

…net op het moment dat je in gevecht bent met je panty gespot worden door een man, die ineens opvallend lang bezig is om zijn auto op slot te krijgen

…een kwartier in kou, regen en storm van parkeergarage naar Pathé Tuschinski lopen. Daar gaat je zorgvuldig gemodelleerde kapsel

…aangekomen bij de rode loper een half uur in de rij moeten staan, omdat de écht grote sterren de loper bezet houden

…eenmaal in de zaal een half uur moeten zoeken naar een plek, omdat de écht grote sterren het complete eerste balkon bezet houden

…na afloop van de film als een wasbeer de zaal uit komen omdat je vergeten was dat een emo-film niet zonder waterproof mascara kan

Ondanks deze weinig glamoureuze ontberingen was de première van Komt een vrouw bij de dokter een groot succes. Maar één ding weet ik wel: de volgende keer huur ik een limo.

Claudia Feldmann

[i](12 november 2009)[/i] - Jan Smit, Lionel Ritchie, prinses Maxima en Nick & Simon: het zijn slechts enkele sterren die door onze lezers zijn vereeuwigd voor onze oproep ‘Mijn foto met een ster’. De inzendingen maakten heel wat los op de redactie. Zo waren er jaloerse kreten van de vrouwen bij het zien van N. van Drost in het prettige gezelschap van Patrick Dempsey, de aantrekkelijke arts uit Grey’s Anatomy. Maar ook de mannen sloegen groen uit bij het zien van voetbalvrouw Yolanthe aan de zijde van een glunderende Kampioenlezer.

Jan Smit is verreweg de meest gefotografeerde BN’er, op de voet gevolgd door Thomas Berge. Sommige inzendingen spraken iets minder tot de verbeelding: zo moesten we google raadplegen om te achterhalen wie toch die ‘bekende’ ster Frank Affolter was. En ook van de ster ‘Dekkel Olivie’ hadden we nog nooit gehoord. Of zou deze inzender toch Dereck Ogilvie bedoelen…

Benieuwd welke sterren het blad halen? Hoop je stiekem dat jouw sterrenkiek de winnende is? Hou dan vanaf begin januari de brievenbus in de gaten voor de uitslag in Kampioen 1.

Claudia Feldmann

(29 oktober 2009) - Met wie sta jij graag een keer in de file? Met Fries ‘poldermodel’ Doutzen Kroes, premier Balkenende, prinses Maxima of toch liever met politiek enfant terrible Geert Wilders? Dat vragen wij in de poll op onze website.

De voorlopige uitkomst komt aardig overeen met de opiniepeilingen van dit moment: Wilders staat aan kop. Kan hij een land besturen, dan ook vast een auto, is wellicht de gedachte. Of zouden de stemmers hem misschien eens flink aan de tand willen voelen tijdens een uurtje stapvoets rijden op de A12? Dat kan natuurlijk ook.

Wilders wordt op de voet gevolgd door mede-blondine Doutzen Kroes. Daaruit kunnen we in ieder geval concluderen dat zeker 31% van onze stemmers man is. En dat een overgrote meerderheid van de ruim 2000 deelnemers van blond houdt. Want na Geert en Doutzen is Maxima aan de beurt met 16% van de stemmen.

Helaas, het zit onze premier ook nooit mee: met een schamele 3% blijft de roerganger ver achter bij de andere filekandidaten. Het zal de man waarschijnlijk worst zijn: hij heeft al een filemaatje. Zijn chauffeur.

Claudia Feldmann

(22 oktober 2009) - Het nieuws sloeg in als een bom. Ik zat in Cuba, nog niet half bekomen van mijn jetlag, toen mijn eega een sms ontving met de onthutsende boodschap. Ik heb het niet over de ondergang van de DSB Bank, over de benoeming van Agnes Jongerius tot Machtigste Vrouw van Nederland of over de ziekenhuisopname van Jan Smit, maar over het overlijden van Michael Jackson.

Dat is toch alweer even geleden? hoor ik u denken. Inderdaad. En zoals dat gaat met grote nieuwsfeiten domineren die de eerste weken ongeveer ieder gesprek bij de kapper, in de bus of op het werk, maar verdwijnen ze uiteindelijk weer naar de diepste uithoeken van het menselijk geheugen.

U moet weten, ondergetekende is een gevallen Michael Jackson-fan. Als achtjarige kon je mij uittekenen in een rode trui met de beeltenis van mijn muziekheld erop en de provocerende tekst ‘Bad’. Voor een achtjarige was dat althans best provocerend.

Mijn fanschap begon barstjes te vertonen toen de geruchtenmachine rond de popster op stoom kwam. Jackson bracht nauwelijks nog platen uit, maar hield zich schuil op zijn Neverland met aapjes, jonge kinderen en andere dubieuze gasten. Wat moest ik als jonge bewonderaar met die informatie? Ik wilde mijn held gewoon zien moonwalken, maar dat deed hij niet meer. In plaats daarvan kreeg hij de veelzeggende bijnaam ‘Wacko Jacko’ en moest ik zien hoe zijn neus steeds vreemdere vormen aannam. Het sprookje van de man met de witte sokjes was wreed verstoord. Ik nam een meedogenloze stap: ik zette mijn idool aan de kant. Jong en onwetend als ik was, schaarde ik me achter de grote groep mensen die hem maar een wegkwijnend, vreemd mannetje vonden.

Totdat hij overleed. Dat deed toch wel een beetje pijn. Het was alsof er een stukje van mijn jeugd verloren ging. Ineens vond ik bijval van allemaal vrienden, vriendinnen, collega’s en kennissen. Iedereen had wel een favoriet Jackson-nummer, mensen renden massaal naar de winkel voor de Best Off-cd, misschien wel gevoed door een soort schuldgevoel: het was toch wel een beetje sneu dat wij hét muziekgenie van de 20e eeuw de laatste jaren van zijn leven zo verketterd hadden.

Dus toen ik hoorde dat er een Jackson-film zou komen met de laatste beelden van voor zijn dood, de voorbereiding op zijn tour en hét bewijs dat The King of Pop zijn naam nog steeds eer aan doet, wist ik wat mij te doen stond: ik moest erheen. Een laatste kans op eerherstel voor Michael en een laatste kans voor mij, als afvallige fan, om hem te herinneren als de man die mijn jeugd zo gekleurd heeft. Als de muziekheld die het verdiende om op mijn rode trui te prijken.

Op 28 oktober gaat This is It in Nederland in première. De film is slechts enkele weken in de bioscopen te zien. Ik heb mijn kaarten al gereserveerd. http://thisisit-defilm.nl

Claudia Feldmann

15 oktober 2009 - Het leven van een Kampioen-redacteur is zwaar. Ging ik me een paar weken geleden nog te buiten aan de beste champagnes in de prachtige omgeving van de Franse Champagnestreek, inmiddels zit ik weer achter mijn stoffige bureau om mijn ervaringen van die enerverende trip op te tekenen.

En nu ik die ervaringen een voor een opschrijf, krijg ik alleen maar meer met mezelf te doen. Er schuilt namelijk een groot gevaar in werken voor de Kampioen: je wordt blasé. Sinds ik terug ben haal ik mijn neus op voor huiswijntjes, kijk ik afkeurend naar het goedbedoelde ontbijt-op-bed van vriendlief (‘wat, geen champagneontbijt?’). En ook die puik verbouwde, ultramoderne badkamer met bubbelbad van mijn schoonzus kan rekenen op een schamele ‘goh, aardig’(in ons Franse chateau vleide ik me in een authentiek model met gouden pootjes, en ik overdrijf niet als ik zeg dat de douchekop een diameter had van wel 30 centimeter).

Gelukkig zijn er tijdens zo’n reportage ook momenten dat deze verwende redacteur weer met haar beide beentjes op de grond wordt gezet. Zo moest ik voor een idyllisch fototafereel temidden van glooiende wijngaarden wel twintig keer dezelfde heuvel op met mijn fiets. En snel een beetje, want het licht was juist nu zo mooi, prevelde de fotograaf.

En geloof me: als je bij iedere wijnboer getrakteerd wordt op zijn beste bubbels, gevolgd door een driegangenlunch met diezelfde bubbels en de dag afsluit met een viergangendiner met, hoe kan het ook anders, bubbels, dan wordt het verlangen naar een glas cola bijna moordend. En als je dan zo enorm kunt genieten van dat langverwachte flesje prik, dan weet je dat je toch heel gewoon bent gebleven.

Claudia Feldmann

8 oktober 2009 - Wat een opluchting. De meiden van K3 hebben ‘het’ nog steeds. Ook met nieuwe aanwinst Josje weten Kristel en Karen hun hitpotentie veilig te stellen. Hun single MaMaSé komt aanstaande zaterdag van niets op drie binnen in de Belgische hitlijst Ultratop en in de Vlaamse top tien staat het liedje zelfs helemaal bovenaan, aldus Het Nieuwsblad.



Nu hadden de dames wel aan risicospreiding gedaan. De single was namelijk in drie versies te downloaden, ingezongen door zowel Josje als mede-finalistes Madelon en Noa. “Maar net als in de tv-uitzending is Josje ook in de singleverkoop de populairste”, zegt Sam Jaspers van Ultratop.
En daar moet ‘ons’ Josje toch trots op zijn. Wat zeg ik: daar moeten wij als Nederlanders trots op zijn! Het is niet niks om als Nederlandse toegelaten én geaccepteerd te worden in zo’n op en top Belgisch exportproduct.

Wel heb ik te doen met alle papa’s en mama’s van K3-fans. Die moeten de volledige verzameling dekbedden, pennen, puntenslijpers, pyjama’s, sleutelhangers, tassen en posters vervangen voor nieuw materiaal met de beeltenis van blonde Josje erop. Ach, het geeft ze in ieder geval legio kadotips voor de feestdagen.

Claudia Feldmann

1 oktober 2009 -Onlangs kopte de Telegraaf met het bericht dat Jumbo-supermarkten hun voorraad pepernoten uit de schappen hadden gehaald na verontwaardigde reacties van klanten. Ook op internet werd onder het motto 'pepernoten in augustus, het moet niet gekker worden', actie gevoerd tegen de vroege verkoop van het Sinterklaas- snoepgoed.

Veel mensen vinden het schijnbaar tegennatuurlijk om in hun zomerse gemoedstoestand geconfronteerd te worden met een winters fenomeen als pepernoten. Begrijpelijk, maar ik ben niet anders gewend. Bij de Kampioen werken we namelijk drie maanden vooruit. En dat betekent dat ik, gehuld in zomerjurkje en met slippers onder mijn voeten, schrijf over de nieuwste snowboots, Husky-tochten naar Lapland en de leukste kerstmarkten van dit jaar.

En juist daarom was ik juist blij met de vroege komst van het strooigoed. Het maakte het makkelijker om me bij zomerse waarden van 30 graden toch in te leven in het alles behalve tropische decembergevoel. Misschien is het wel die speculaassmaak die voor mij zo onmiskenbaar verbonden is met de winter. Ik ken weinig mensen die zich in de zomer nestelen op de bank met een kop dampende chocolademelk en een trits speculaasjes om erin te dopen.

Nu, ruim een maand na de pepernoten-boycot, zag ik tot mijn opluchting weer uitpuilende schappen vol voordeelverpakkingen Sinterklaasvoer. Driftig gooide ik mijn kar vol, de afkeurende blik van de vrouw naast me voor lief nemend. ‘Ik snap niet dat u meewerkt aan die commerciële hype’, schamperde ze. ‘Pepernoten in september, het moet toch niet gekker worden!’- ‘Misschien moet u een actiegroep oprichten’, lachte ik haar toe. Er bestaat dus een kans dat de pepernoten binnenkort weer uit het supermarktbeeld verdwijnen. Als schat ik die kans zeer klein.

Claudia Feldmann

24 september 2009 - Pretparken halen het kind in de mens naar boven. Zet mij in een achtbaan en ik gil als een speenvarken, trek gekke bekken tijdens het camera-moment en ren als een dolle langs de poortjes om opnieuw aan te sluiten voor een minuutje misselijkmakende g-krachten. Ik heb dat kinderlijke plezier wel een geprobeerd te onderdrukken, maar dan is zo'n dagje ineens veel minder leuk. Want wat is er bevrijdender dan even uit het gareel van volwassen burger te stappen en schaamteloos gehoor te geven aan je 'innerchild'. Het wordt ook algemeen geaccepteerd, want iedereen doet het! Zelfs vrienden en familieleden van wie je het niet verwacht. Zo kan het nog een hele openbaring zijn om die anders zo stoere vriend nu met allerlei loze beloftes te moeten verleiden tot een ritje in de Goliath (' ah joh, het is echt niet eng, echt niet!'). Of om te constateren dat je partner tijdens een onstuimige tocht in een rubberen boot vooral bezig is met het veroorzaken van een waterballet bij zijn vriend in het andere bootje.

In de Kampioen van deze maand lees je een reportage over MoviePark Germany. Kids Muriel en Jerke testen De High Fall ('echt kicken!'), gaan met animatieheld Shrek op de foto en scheuren al spetterend door de bochten in de Pier Patrol Jet Ski Ride. Zelf ben ik nog nooit in Moviepark geweest. Hij staat wel op mijn lijstje. Ik heb nu eenmaal een zwak voor guitige tekenfilmhelden die mij vanuit hun veel te grote schuimpak toelachen. Sterker nog: ik ga zelfs met ze op de foto! En al weet ik dat er een onderbetaalde uitzendkracht in dat pak zit, toch wil ik voor heel even geloven in de magie van de tekenfilmheld.

Maar van alle parken blijft de Efteling mijn absolute nummer één. Toen ik heel jong was, kreeg ik eens een parkgids. Die heeft een hele tijd op mijn nachtkastje gelegen. Hele avonden heb ik besteed aan het bestuderen van de Pegasus, het tellen van elfjes in de Droomvlucht en het verkennen van de duistere wereld die Fata Morgana heet. Om nachtmerries te voorkomen, sloot ik mijn Efteling-studie af met de guitige clowns van het Carnaval.

Ik ben onlangs op de kermis geweest en hoewel aan spectaculaire attracties geen gebrek, voelde het toch anders. Een kermis mist de magie die in een pretpark zo nadrukkelijk rondwaart. Een goed pretpark vertelt een verhaal, herbergt een mythe of een sprookje. En al ben ik geen kind meer, als ik voor heel even voet zet in die fantasiewereld, wil ik er graag in geloven.

Claudia Feldmann

10 september 2009 - Het is de tijd van de comebacks. De terugkeer van oude successen. Vrouwelijk Nederland steekt zich na 20 jaar weer massaal in de legging, de booglamp heeft zijn plek heroverd in de woonkamer, Michael Knight geeft het stokje over aan zijn zoon in de Knightrider 2009 en kringloopwinkels kunnen de enorme vraag naar telefoons met draaischijf maar ternauwernood aan. De nieuwste revival? Die van de 3D-film.

Na een lange periode van afwezigheid lagen ze onlangs ineens weer in de bioscoop, de kartonnen rood- blauwe brilletjes. Ze bleken bestemd voor The Final Destination 4, een horrorfilm waarbij je -volgens een enthousiaste kijker- ‘gewoon niet kunt stilzitten, want er komen regelmatig gevaarlijke onderdelen en stukken vlees op je af’. Juist ja.

Wat veel mensen niet weten is dat 3D al in de jaren ’50 een enorme rage was. Films als ‘Bwana Davil’ en ‘House of Wax’ kluisterde het brildragende bioscooppubliek aan de stoel, al werd er na afloop wel geklaagd over hoofdpijn en zere ogen. Toen het nieuwe er eenmaal af was, ebde de belangstelling langzaam weg. Maar in de jaren ‘80 deed 3D opnieuw een gooi naar succes, toen de eerste IMAX-bioscoop haar deuren opende.

Mijn eerste bezoek aan IMAX was meteen ook mijn laatste. Ik ging naar Titanic met hooggespannen verwachtingen. Leonardo DiCaprio die voor even heel tastbaar zou worden, bestond er iets mooiers? Wat ik me niet had gerealiseerd, was dat ook de barre tocht op zee wel heel levensecht werd. Ik verliet de bioscoop net zo groen als mijn 3D-brilletje.

Binnenkort komt er een nieuwe driedimensionale sciencefictionfilm uit: Avatar. De film onderscheidt zich van andere 3D-films door het gebruik van de nieuwste filmtechnieken die nog meer diepte geven en de beleving daardoor nóg intenser maken. Maar de film bevat voor mij ook een heel slecht voorteken: de maker is dezelfde als die van Titanic.

Claudia Feldmann

3 september 2009 - Nog een paar uur en de virtuele hamer van eBay klinkt. Dan is de veiling die de Kampioen organiseerde ten bate van Stichting De Opkikker gesloten. Ruim anderhalve week hebben theaterliefhebbers, musicalfans en filmfanaten kunnen bieden op allerlei objecten. Van een heuse stemrol in een animatiefilm tot VIP-kaarten voor premières.

De veiling is een goede graadmeter voor de (tanende) populariteit van een artiest. De mannen van BLØF hoeven zich in ieder geval geen zorgen te maken: meer dan 300 euro staat er nu op de teller voor een meet&greet en vrijkaarten. And still counting... Maar afgaande op de schamele € 7,50 die een bieder neerlegt voor de kleding (lees: string) van de mannen van The Full Monty, kunnen deze musicalsterren beter hun kleren aan houden.

Ik moest denken aan mijn puberjaren. Aan de tijd dat popsterren mij vanaf mijn slaapkamermuren zwoel in de ogen keken. De tijd dat mijn slaapkamer een museum was voor achtereenvolgens Michael Jackson, de Backstreet Boys, Five en Robbie Williams. Vooral voor die laatste artiest nam mijn verzamelwoede buitenproportionele vormen aan. En zo kon het gebeuren dat mijn eerste kennismaking met Ebay.nl ook meteen een enorme aanslag op mijn armzalige zakgeld werd. Want zeg nou zelf: € 100,- voor een Engelse concertregistratie op videoband is nogal gortig. Zeker als je diezelfde videoband -waarvan beloofd was dat hij alleen in Engeland verscheen, limited edition- niet veel later in de koopjesbak van de Free Record Shop aantreft.

Misschien is het maar goed dat er zulke fanaten bestaan. Want het zijn diezelfde fanaten aan wie wij straks een prachtige opbrengst voor Stichting de Opkikker te danken hebben. En dus doen die fanaten niet alleen zichzelf een plezier met hun felbegeerde buit, maar ook alle zieke kinderen die van hun donatie straks een onvergetelijk uitstapje beleven.

Claudia Feldmann

(27 augustus 2009) - Sinds ik bij de Kampioen werk, behoren ongemakkelijke stiltes op verjaardagen tot het verleden. Slaat het gesprek dood, dan roep ik iets over mijn rode loper-ontmoeting met Tom Cruise of mijn ‘handjeschudden’ met Joop van den Ende. Geheid dat de tongen loskomen.

Onlangs nog, op de verjaardag van een kennis, zat het bezoek ongemakkelijk in een kringetje. Er klonken kuchjes, theelepeltjes tikten zenuwachtig tegen hun kopjes, een veelbetekenend ‘dus…’ verdampte in de ruimte. Tijd om het gesprek te redden: ‘Wisten jullie al dat ik donderdag naar de set van Harry Potter ga?’ Het bericht sloeg in als een bom. ‘Nee, echt?’ ‘Ga je de acteurs dan allemaal ontmoeten?’ ‘De échte Harry Potter?’, klonk het vol ongeloof. Maar dit was nog niet alles: ‘De echte Harry Potter, ja. Maar ik heb hem al eens ontmoet hoor. Dit is de tweede keer dat ik op de set sta.’ Nu was de extase compleet. Het voltallige gezelschap onderwierp me aan een vragenvuur: ‘Is hij in het echt net zo klein als in de film?’ ‘Heb je verteld dat wij hem vergelijken met Balkenende?’ ‘Zou hij je nog herkennen?’ Misschien was het mijn verbeelding, maar ik meende een dankbaar knikje van de gastvrouw te bespeuren, opgelucht dat ik haar bezoek weer wat gesprekstof in de schoot had geworpen.

Of Harry mij zal herkennen? Dat geloof ik niet. Ik maak me geen illusies. Maar een sprankje hoop heb ik wel. Al was het alleen maar om alvast een troef te hebben voor de volgende verjaardag.

Claudia Feldmann